Menu
- Nieuws
  - Nieuwsberichten
  - Persberichten
- Over IDTV
- Showreel
- Vacatures
  - Production
  - Overhead
- Contact
  - Adres
  - Routebeschrijving
  - Pers
  - Contactpersonen
  - FAQ
- IDTV Info- & Entertainment
- IDTV Drama
- IDTV Live360
- IDTV Docs
IDTV Film
- Nieuws
  - Nieuwsberichten
- Over IDTV Film
- In productie
  - Film
  - Drama
- In ontwikkeling
  - Film
  - Drama
- - Adres
  - Routebeschrijving
- IDTV.nl

Catalogus

U kunt in het bezit komen van een dvd van een documentaire door het betreffende bedrag over te maken op rekeningnummer 52.23.68.026 t.n.v. IDTV Docs B.V. o.v.v. 'dvd...'. De prijs is inclusief BTW en exclusief verzendkosten van € 2,50.

De contactpersoon en het adres waar wij uw bestelling naar toe kunnen sturen, dient duidelijk in de omschrijving van de betaling te worden vermeld.

TIJDELIJK VERZOEK: stuur tevens een mailtje met alle bestel-gegevens naar docs@idtv.nl

Voor meer informatie over producties die hier niet vermeld staan, kunt u contact opnemen met het afdelingssecretariaat.

Tel + 31 20 3143100
Fax + 31 20 3143450
E-mail: docs@idtv.nl

Distribution-items

30 april 1980, een dag om nooit te vergeten
Regie: Roel van Dalen

Documentaire over de gebeurtenissen op 30 april 1980, de dag waarop koningin Beatrix werd ingehuldigd in de Nieuwe Kerk in Amsterdam en het protest van de Amsterdamse kraakbeweging met de leuze 'Geen woning, geen kroning' een historisch hoogtepunt bereikte. Naast een portret van deze dag, schetst de film een veranderend tijdsgewricht.

Lengte: 58'
Uitzending: 29 april 2005
Omroep: NOS
AIDS: the woman's story
Aids is een ramp. Voor alle betrokkenen. We kennen de verhalen.Maar in de documentaire AIDS: the woman's story wordt een ander verhaal verteld. Een verhaal van vitaliteit en kracht. Van moed en strijdlust. Het is het verhaal van vrouwen. Vrouwen met aids.

In juli 2004 werd de 15de Internationale Aids Conferentie in Bangkok, Thailand gehouden. Naast het thema 'Leadership' was een ander hoofdthema's de kracht van vrouwen. Wanneer vrouwen samenwerken weten ze in hun eigen omgeving kleine wonderen te verrichten. Ze vechten voor het behoud van de gemeenschap waarin ze leven.

AIDS: the woman's story reist naar Kenia, Brazilië en Thailand om het persoonlijke verhaal van vrouwen met aids te horen over ziek zijn, over armoede en ongelijke rechten. Uit hun verhaal komt hun sterke wil naar voren de positie van vrouwen in de maatschappij te verbeteren en te versterken. Ze komen in opstand tegen culturele en religieuze tradities. Ze nemen het heft in eigen hand. De strijdlustige vrouwen confronteren landelijke beleidsmakers met hun gevecht. Want de vrouwen kunnen lokaal dan wel kleine aardverschuivingen veroorzaken - landelijk moet er nog veel bereikt worden. AIDS: the woman's story is een begin. De vrouwen gaan door met de strijd.

AIDS - the woman's story
regie/research: Walther Grotenhuis, Cinta Forger
camera: Jackó van 't Hof
geluid: Eric Leek
montage: Marlene van der Kooi
productie: Vanessa Noordervliet
uitvoerend producent: Ilja Roomans
producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Geert van Kesteren

Deze documentaire werd mede mogelijk gemaakt door STOP AIDS NOW!, Aids Fonds, ASN Bank, AVRO, Hivos, ICCO, Mama Cash, NCDO, Novib/Oxfam Netherlands, Simavi, Stichting Triodos Fonds en Radio Nederland Wereldomroep.
Aan de bak!
In 2006 telde Nederland 130.000 werkloze jongeren tussen 16 en 23 jaar. Als deze groep de komende jaren geen werkervaring opdoet, valt ze straks buiten de boot. En eenmaal in de twintig? Geen baas die onervaren, vaak diplomaloze jongeren aanneemt. En dan ontstaat een generatie die niet kan werken. Dat is geen kwestie meer van 'niet willen'.

Een goede match tussen onderwijs en bedrijfsleven is een belangrijke oplossing voor deze situatie. In Den Haag loopt een man rond die beide kanten van de zaak goed kent. Charles was jarenlang zelfstandig ondernemer in de meubelbranche en stond tien jaar voor de klas op het MBO. Hij wil de grote groep jongeren die nu op straat hangt of in het criminele circuit dreigt te verdwijnen, een toekomst bieden. Hij racet door Den Haag, boort zijn netwerk aan op zoek naar werkplekken en bedrijven, maar vooral naar gelijkgestemde ondernemers die bereid zijn de jongeren een kans te bieden.

In een serie documentaires (2x 40 minuten voor NCRV Dokument en 3x 25 minuten voor TV West) filmt IdtV Docs Charles en drie jongeren die AAN DE BAK proberen te komen.

Aan de Bak!
Regie: Nicole van Damme
Research: Anne Margot van der Baan
Camera: Nicole Batteké
Geluid: Erik Leek
Montage: Milika de Jonge
Productie: Vanessa Noordervliet
Eindredacteur: Godelieve Eijsink
Uitvoerend Producent: Fabie Hulsebos, Ilja Roomans
Creatief producent: Willemien van Aalst

De twee documentaires van 40 minuten zijn op 3 en 10 juli 2006 uitgezonden in NCRV Dokument. TV West heeft de drie korte films uit op 18, 25 augustus en 1 september 2006 uitgezonden.

Aan de Bak is mogelijk gemaakt door Fonds 1818, Gemeente Den Haag, Provincie Zuid-Holland, Stichting Kinderpostzegels Nederland.
Achter een lachend gezicht
'Als je eenmaal over de tachtig bent, bestaan er geen ideale omstandigheden meer. Dan ben je oud en afgeleefd.' Meneer Middelkoop is 81 jaar. Hij is depressief. Klagen doet hij liever niet. Zijn problemen houdt hij voor zichzelf. Hij lijdt in stilte.Net als vele andere mensen op leeftijd.
Depressie bij ouderen komt vaker voor dan wordt aangenomen. Dikwijls wordt de neerslachtigheid door de omgeving verward met het begin van dementie. Terwijl het gaat om een ziekte die kan worden behandeld. Naast meneer Middelkoop zien we nog drie ouderen die lijden aan een depressie. De gevolgen lijken onafwendbaar. Geleidelijk raken zij de greep op hun leven kwijt. Zien ze de kleinste dingen als een enorme opgave. Zijn ze niet meer in staat voor zichzelf te zorgen. Lukt het deze mensen zich uiteindelijk tegen hun depressie te wapenen? Welke rol spelen familie en hulpverlening?

Achter een lachend gezicht
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Katrien de Klein
camera: Deen van der Zaken, Brigit Hillenius
geluid: Charles Kersten, Jac Vleeshouwers
montage: Geert Kistemaker
productie: Karin Acket
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de KRO - mede mogelijk gemaakt door Riagg Noordhage, Riagg Zuidhage, Riagg Westhage, Riagg Haagrand, Nationaal Fonds Geestelijke Volksgezondheid, Het Groene Kruis Den Haag, Fonds Zomerpostzegels .

1996 - 45 minuten
Alias Springer
Schrijver F. Springer, pseudoniem van Carel Schneider, diplomaat. Na elf jaar terug in Berlijn. De stad waar hij eind jaren tachtig ambassadeur was tijdens de wonderlijke nadagen van de DDR. Wat is er nog van de sfeer van toen? Wie woont er nu in de oude ambtswoning? Wat is er gebeurd met het ambassadegebouw? Wat staat er over hem geschreven in de archieven van de Stasi?

De diplomatie bracht Springer een leven vol bizarre ervaringen in verre streken. Waarom koos hij voor een leven uit koffers? Waarom moest hij altijd weer weg? "Ik ben altijd gefascineerd geweest door escapisten. Die van hun leven een verhaal moeten maken om zichzelf te rechtvaardigen. Waarom zitten ze in zo'n moddergat? Wat doen ze daar eigenlijk? Ik ben een bezoldigd escapist geweest."

Gebeurtenissen in landen als Nieuw-Guinea, Iran, Bangladesh en Angola verwerkte hij in boeken. 'Bougainville', 'Zaken overzee' en 'Teheran, een zwanezang'. Interviews, afgewisseld met door hemzelf voorgelezen fragmenten, geven inzicht in een veelzijdig mens.

Alias Springer
regie: Machteld van Gelder
camera: Mark van Aller en Nicole Batteké
geluid: Rob Dul
montage: Jelle Redeker
productie: Ilja Roomans
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties.

2000 - 53 minuten
Arabische Verkenningen
De positie van de Arabische vrouw. Dan denk je al snel aan hoofddoeken, besnijdenis en onderdrukking. Toch kent ook de vrouwenbeweging in de Arabische wereld een lange traditie. Miljoenen vrouwen volgden inmiddels een goede opleiding en bezetten belangrijke maatschappelijke posities. Kwetsbare posities, dat wel.

Toujan Faisal werd in 1993 als eerste en enige vrouw gekozen in het Jordaanse parlement. Voor die tijd was ze televisiepresentatrice en programmamaakster. In haar programma's stelde ze onder andere de sharia (de islamitische wet die het familierecht regelt) ter discussie. Dat bleef ze doen toen ze politiek actief werd. De fundamentalisten daagden haar voor het gerecht en eisten de doodstraf. Soraya Altorki besloot niet te trouwen met één van de kandidaten die haar broer op het oog had. Ze voelde meer voor een carrière. Nu is ze hoogleraar antropologie aan de Amerikaanse Universiteit in Caïro. Aicha Belarbi is hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Rabat(Marokko). Ze schreef vele boeken over de positie van meisjes en vrouwen in haar land. In Jordanië, Egypte en Marokko zoekt Harmke Pijpers deze vooruitstrevende vrouwen op. Met hen praat ze over hun leven, jeugd, familie, werk en ambities.

Arabische Verkenningen
regie: Froukje Bos
redactie: Katrien de Klein, Marion Heijmans
productie: Karin Acket, Marion Heijmans
camera: Brigit Hillenius
geluid: Gusta van Eijk
montage: Mario Steenbergen
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de RVU - mede mogelijk gemaakt door ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, NCDO Duurzame Wereld, CoBO-fonds, ministerie van Buitenlandse Zaken (afl. Marokko)

1996 - 3 x 25 minuten
Bokma speelt!
Regie: Jasmina Fekovic en Eddie van der Velden

Een portret van Pierre Bokma. Volgens velen de grootste acteur van Nederland, die zich van zijn collega's onderscheid door zijn eigenzinnige talent, zijn ongeëvenaarde techniek en volledige toewijding aan het vak. Maar ook een unieke en vooral ongrijpbare, ondoorgrondelijke persoonlijkheid. Een man vol geheimen, voor wie acteren leven is en die spel en werkelijkheid op soms ingenieuze, soms ontroerend doorzichtige wijze door elkaar weet te halen. Voor Jasmina Fekovic en Eddie van der Velden liet Pierre Bokma zijn masker vallen. Zij zaten hem dicht op de huid, reisden met hem mee naar plekken van verleden en heden, op werk- maar vooral privéterrein. Zij slagen er op deze manier in vele, verrassende en ontroerende facetten van zijn karakter te belichten en zo het wezen van deze complexe man heel dicht te benaderen.

Lengte: 52'30"
Uitzending: 2 mei 2004
Omroep: AVRO
Buiten Spel
Pramod is ongeveer veertien. Zoals zoveel kastelozen in India, weet ook hij zijn geboortedatum niet. Naar school is hij nooit geweest. Tot voor kort sleet hij zijn dagen als tapijtwever. Hij verdiende niets. Zijn ouders hadden van een ronselaar voor hem al 1500 roepies ontvangen. Dat is tachtig gulden voor jarenlange slavenarbeid.

Teresa is elf. Met haar moeder en twee broers deelt ze een éénpersoonsbed in een lemen hut op de hellingen van La Paz in Bolivia. Te eten is er niet altijd. Vaak kauwen ze 's avonds op cocablaadjes om de honger te stillen. 's Ochtends gaat Teresa naar school. De rest van de dag verkoopt ze op straat snoepjes en eenvoudig speelgoed. Ze moet wel.

Wereldwijd werken 250 miljoen kinderen onder de veertien jaar. Is kinderarbeid in alle gevallen even verwerpelijk? Is het haalbaar én wenselijk om elke vorm uit te bannen? Of moeten we ons beperken tot de uitwassen, de exploitatie van kinderen? Is het mogelijk: een toekomst zonder kinderarbeid?

Buiten Spel
regie: Walther Grotenhuis
redactie: Jonneke van Wierst
productie: Karin Acket, Marjon van Essen
camera: Erik van Empel, Navroze Contractor
geluid: Hugo Helmond, Dileep Subramaniam
montage: Hans van Dongen
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de VARA - mede mogelijk gemaakt door NOVIB

1998 - 50 minuten
Buitenkans
Wie wil er nog werken in de zorg? In September 2000 landden 34 Zuid-Afrikaanse verpleegkundigen op Schiphol. Een idee van Randstad Uitzendbureau om de enorme personeelstekorten aan te vullen. Een druppel op de gloeiende plaat of een structurele oplossing? Vanaf de dag van aankomst wordt een aantal verpleegkundigen gevolgd. Op hun werk in het Amsterdamse VU Ziekenhuis en thuis in de appartementencomplexen in de Bijlmer. Hoe staan de Nederlandse collega's ten opzichte van hun komst? Wat is de invloed van de cultuurverschillen? Wat is de rol van de politiek? Worden dromen werkelijkheid? Of de werkelijkheid een nachtmerrie?

Buitenkans
samenstelling: Lisanne Faddegon
redactie: Anne Margot van der Baan
camera: Maasja Ooms e.a.
geluid: Maria Mok e.a.
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Ilja Roomans
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de RVU - mede mogelijk gemaakt door ministerie van VWS, VSB Fonds, SABC

2001 - 2 x 50 minuten
De Beslissing van Wim Maljaars
Regie: Kees Hin

Op 2 september 2008 werd Wim Maljaars dood aangetroffen in de isoleercel van een Amsterdamse psychiatrische kliniek. Maljaars nam eind 2007 de beslissing om te stoppen met zijn medicijnen tegen schizofrenie. Ze maakten hem tot een zombie, vond hij. De beslissing werd hem fataal.

De beslissing van Wim Maljaars laat Wim als een krachtige persoonlijkheid zien maar roept ook ethische vragen op. Wat is een psychose en hoe kun je daarmee omgaan? Is de isoleercel een middel in de behandeling van psychiatrische patiënten of alleen een uiting van onmacht? De dilemma's lijken onoplosbaar. Wat overblijft zijn stille momenten, de dromen, de troost. De documentaire maakt deel uit van de HUMAN reeks Ondertussen in Nederland.

Lengte: 67'
Première: 26 mei 2011
Omroep: HUMAN
De Groene Hemel
Regie: Roel van Dalen

De Amsterdamse schooltuinleraar Bert Ydema heeft bijna veertig jaar lang zijn ziel en zaligheid gelegd in het bijbrengen van liefde voor de natuur aan duizenden Amsterdamse stadskinderen, kinderen die vaak nog nooit met de handen in de aarde hebben gewroet. Onder meester Bert's bezielende leiding leren ze zaaien, onkruid wieden, oogsten en vooral verantwoordelijkheid nemen. Aan het eind van de oogsttijd neemt Bert afscheid; ook voor hem breekt een nieuwe fase aan in de levenscyclus. Het is tijd om met pensioen te gaan.

Lengte: 48'
Omroep: NCRV
Première: 2007
De Huizen van Hristina
Regie: Suzanne Raes

Jarenlang verbleef de Bulgaarse Hristina Tasheva illegaal in Nederland. Ze werkte als schoonmaakster bij gezinnen, stellen en vrijgezellen in appartementen en huizen in het centrum van Amsterdam. In De huizen van Hristina is te zien hoe eenzaam haar leven was; het contact met haar werkgevers verliep via - grotendeels zakelijke - briefjes. Om haar uitzichtloze situatie te doorbreken, volgde zij een cursus fotografie. Ze begint de huizen die zij schoonmaakt te fotograferen. Zo fotografeert ze 'de kamers van het huis dat zij in Nederland bewoont'.

Documentairemaakster Suzanne Raes laat in de film een van de vele, vaak anonieme, mensen zien, die wij toelaten tot de intiemste plekken in ons leven. Raes houdt ons als kijker tegelijkertijd een spiegel voor.
De Kinderen van de Hondsberg - 1998 (5 delen)
Regie: Roel van Dalen

Vijfdelige documentaire serie voor de NCRV over De Hondsberg in Oisterwijk, een centrum voor onderzoek en behandeling van verstandelijk gehandicapte kinderen.

Aflevering Terrence en Carola
In deze aflevering aandacht voor Terrence en Carola. Beide kinderen zijn op jonge leeftijd seksueel misbruikt en lijden aan ernstige trauma's. De kinderen worden gevolgd tijdens hun verblijf in het centrum en hun moeders tijdens gesprekken met oa de orthopedagoog en de maatschappelijk werkster.

Lengte: 41'54"
Uitzending: 5 oktober 1998

Aflevering Céline en Michael
In deze aflevering aandacht voor Céline en Michael. Céline, geboren in Chili, werd als zwaar verwaarloosde baby geadopteerd en vertoont als kind ernstige gedragsproblemen. Michael, een wat oudere jongen, zou graag zelfstandig gaan wonen. Zij worden gevolgd tijdens hun verblijf in het centrum en er wordt over hen gesproken met oa de orthopedagoog, div. groepsleidsters en de adoptieouders van Céline.

Lengte: 41'09"
Uitzending: 12 oktober 1998

Aflevering Boyce
In deze aflevering aandacht voor Boyce, een jongen met ernstige gedragsproblemen. Hij wordt gevolgd tijdens zijn verblijf in het centrum. Er wordt over hem gesproken met div. groepsleidsters en de orthopedagoog, die uiteindelijk besluiten Boyce terug te plaatsen naar zijn oude afdeling, omdat hij door zijn agressieve gedrag de groep ontwricht.

Lengte: 41'03"
Uitzending: 19 oktober 1998

Aflevering Niels
In deze aflevering aandacht voor Niels, die behandeld wordt voor zijn drukke gedrag. Hij wordt gevolgd tijdens zijn verblijf in het centrum en thuis bij zijn ouders. Er wordt over hem gesproken met oa de orthopedagoog, div. groepsleidsters, zijn ouders, de psychologe en de begeleidster video-training.

Lengte: 40'52"
Uitzending: 26 oktober 1998

Aflevering Joey en Stephanie
In deze aflevering aandacht voor Joey en zijn zusje Stephanie. Zij worden gevolgd tijdens hun verblijf in het centrum, Joey thuis bij zijn pleegmoeder en Stephanie thuis bij haar moeder. Er wordt over hen gesproken met oa de orthopedagoog, hun moeder, Joey's pleegmoeder, de maatschappelijk werkster en de gezinsvoogd.
Lengte: 41'53"
Uitzending: 2 november 1998

Vanwege de grote hoeveelheid aanvragen hebben wij de prijsstelling van 'De kinderen van De Hondsberg' kunnen bijstellen naar € 50,- voor de gehele serie dit i.v.m. bestelling in grotere oplage. U kunt de afleveringen eveneens los bestellen, voor 10,- per stuk.
De Kinderen van de Hondsberg in 2011
In 1998 maakte regisseur Roel van Dalen de televisieserie Kinderen van de Hondsberg, waarin we kennismaakten met kinderen met een (licht)verstandelijke beperking en ernstige gedragsproblematiek. De serie bracht op indringende wijze in beeld hoe observatiecentrum De Hondsberg deze kinderen en hun ouders destijds begeleidde. Deze serie heeft door de jaren heen veel losgemaakt. Telkens weer kwam de vraag naar boven: hoe is het verder gegaan met deze kinderen? Wat hebben de ouders en de zorgverleners voor hen kunnen betekenen? Deze vragen worden beantwoord in het tweeluik De kinderen van De Hondsberg in 2011. Regisseur Roel van Dalen zocht zijn hoofdpersonen opnieuw op. Ze zijn inmiddels jongvolwassen. Met vallen en opstaan proberen ze hun leven vorm te geven.

In het eerste deel zien we Celine, Michael en Boyce. celine, een adoptiekind, duldde geen mensen in haar nabijheid en bespuugde en sloeg haar begeleiders. Ze zal voor altijd in een zorginstelling moeten verblijven. Michael verzamelt sprookjesfiguren en droomt van een baan in de Efteling en van een vaste vriendin. Boyce, destijds een jongetje dat danste op housemuziek, maakte het zijn omgeving heel moeilijk. Hij heeft inmiddels een vriendin. Samen met haar bezoekt hij De Hondsberg. In zijn oude kamer komen de emoties boven.

In de tweede aflevering worden Terrence, Niels en Stephanie geportretteerd. Terrence kan niet zelfstandig wonen, maar wordt volledig opgevangen door zijn familie. Niels heeft werk en woont semi-zelfstandig met begeleiding. Stephanie heeft moeilijke jaren achter de rug. Ze werkt in een zorgcentrum en vecht voor onafhankelijkheid.

Deze DVD bevat beide afleveringen van De kinderen van De Hondsberg in 2011 plus lesmateriaal voor opleidingen op zorggebied.

De kinderen van De Hondsberg in 2011
Regie: Roel van Dalen
Camera: Mark Bakker
Geluid: Kees de Groot, Charles Kersten
Montage: Elja de Lange
Productie: Mascha Wiggelman, Harold Lamme, Yolande van der Blij (NCRV)
Eindredactie: Jelle Peter de Ruiter (NCRV)
Uitvoerend producent: Ilja Roomans
Creatief producent: Suzanne van Voorst
Producent: Shula Rijxman
Muziek: Astrid Seriese, Martijn van Agt

Lengte: 2 x 50'
Uitzenddata: 23 & 30 oktober 2011
Prijzen: Publieksprijs Nederlands Film Festival 2011
De grandeur van Groningen
Architectonische grandeur, grote pleinen, eeuwenoude machtige gebouwen en prachtige borgen in de Ommelanden. Groningen heeft het allemaal. Ondanks haar unieke ligging doet de stad Groningen qua allure niet onder voor de grote steden uit 'het Westen'. Maar was Groningen in de 19de eeuw een belangrijk economisch centrum, tegenwoordig vecht de stad tegen haar isolement.

Internationaal bekende architecten worden aangetrokken om grootstedelijke projecten te realiseren, zoals het Groninger museum, de Openbare Bibliotheek van Grassi, en binnenkort het nieuwe voetbalstadion in het Europapark. Het stadsbestuur wil allure, maar wat willen de bewoners met hun stad?

Eén van de hoofdpersonen in de film is wethouder Ruimtelijke Ordening Willem Smink van de gemeente Groningen. Hij is beleidsmaker en zet zich in voor de schoonheid en de welvaart van de stad. Een van zijn speerpunten was de aanpak van de Grote Markt, maar een referendum dwarsboomde zijn plannen. Want ook dat is Groningen: een bevolking die niet op het Westen wil lijken en het graag wil laten voor wat het is. Rustig en eigen.

IDTV Docs maakte een portret van de stad Groningen en filmt onder andere tijdens de gemeenteraadsverkiezingen, wethouder, bestuur, ondernemers, investeerders en studenten. Ook de bewoners van de beroemde Oosterparkwijk, die de veranderingen aan den lijve ondervinden, komen in beeld. Deze volkswijk, in de jaren twintig ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School, wordt gerenoveerd, huizen worden samengevoegd en het voetbalstadion gaat weg. Wat betekent dit voor de bewoners?

Wat wil deze stad zijn voor haar burgers en wat betekent dat voor de toekomst van Groningen, Nederland?

De grandeur van Groningen, Een portret van een stad
producent / regie: Ireen van Ditshuyzen
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
additionele camera en regie: Ingeborg Jansen
productie: Ilja Roomans, Karin Acket
redactie: Anne Margot van der Baan
camera: Mark Bakker
geluid: Kees de Groot, Marc Schmidt
montage: Jelle Redeker
geluidsmixage: Hugo Dijkstal
foto: Leo Erken

De grandeur van Groningen kwam mede tot stand met een financiële bijdrage van de Gemeente Groningen, Humanistische Omroep, Ministerie van Binnenlandse Zaken, Scholten Kamminga Fonds en het VSB Fonds Groningen-Drenthe.

2002 - 50 minuten
De lessen van Tülay, Bahar en Naima
In De lessen van Tülay, Bahar en Naima rijden we mee met drie rij-instructrices. Naima, een Marokkaanse alleenstaande moeder, is een geëmancipeerde, zelfstandige vrouw. Haar rijschool, die ze oprichtte na haar scheiding, is vernoemd naar haar enige dochter: Amal. Naima is altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Zo neemt zij nu vrachtwagenlessen.
Bahar vernoemde haar rijschool naar zichzelf. Zij is een moderne en zelfbewuste Turkse moslima, die opvallend oogt met mooie make-up, zijden sjaals als hoofddoek en lange glinsterende oorbellen. Ze woont samen met haar man en zoontje in Zaandam.
De Turkse Tülay heeft zich, mede door steun van haar man, ontwikkeld van een verlegen meisje tot een ambitieuze en zelfbewuste vrouw. Vier jaar geleden begon ze haar eigen rijschool, die ze She-Wheeler noemde. Tülay en haar man hebben twee kinderen, een zoon en een dochter.

Hoewel alleen Tülay uitsluitend vrouwelijke leerlingen aanneemt, blijken alledrie de rijscholen - die in Amsterdam-West gevestigd zijn - als een magneet allochtone vrouwen aan te trekken. Voor sommige allochtone vrouwen is de beslissing om een rijbewijs te halen niet vanzelfsprekend. Verschillende factoren maken het lastig: taalbarrières, religie, familie.
Tülay, Bahar en Naima kennen de hindernissen die hun leerlingen moeten nemen. Hoewel zij uit een modern en vrijdenkend milieu komen, hebben ook zij moeten vechten tegen vooroordelen en hebben zij alledrie op eigen kracht hun rijscholen opgericht.

In De lessen van Tülay, Bahar en Naima staan emancipatie, zelfstandigheid en ondernemerszin centraal. De documentaire prikt het hardnekkige clichébeeld van de islamitische vrouw door en toont zelfstandige en financieel onafhankelijke vrouwen, die weten wat ze willen. Rijdend door Amsterdam lichten zij een tipje van de sluier op van het leven van moslima's in Nederland.

De lessen van Tülay, Bahar en Naima
Regie: Eveline Welschen
Camera: Mies Rogmans
Geluid: Anneloes Pabbruwé
Montage: Mario Steenbergen
Productie: Vanessa Noordervliet
Uitvoerend producent Ilja Roomans
Eindredacteur Godelieve Eijsink
Eindredacteur NRCV Jelle Peter de Ruiter
Creatief producent Willemien van Aalst
Producent Frank de Jonge
Foto Leo Erken

Een productie van IDTV Docs voor de NCRV
Deze film kwam tot stand met steun van Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties Ministerie van Justitie

2005 - 49 minuten
De mythe van het moederschap
Bestaat er werkelijk zoiets als het moederinstinct? Een moeder die haar kinderen verlaat, kan rekenen op forse kritiek uit de omgeving. 'Vier mannen tegelijk laten zitten. De gewone burgers zeiden: dat kàn niet. Ze vonden me een eng wijf, een heks.' Maar wat doe je als je niet geboren bent voor het moederschap? Als je liever je eigen leven wilt leiden? Drie vrouwen die hun kinderen achterlieten bij de vader, vertellen over hun keuze.

De mythe van het moederschap
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Bregtje van der Haak, Katrien de Klein
productie: Karin Acket, Anemoon Elzinga
camera: Deen van der Zaken, Nils Post
geluid: Charles Kersten, Gusta van Eijk
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de KRO - mede mogelijk gemaakt door ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Emancipatie Stuurgroep, Juliana Welzijn Fonds, Mama Cash.

1996 - 40 minuten
De passie en de pijn
Musici worden alom bewonderd en benijd, maar het publiek weet niet dat achter de passie vaak de pijn schuilt. Beroepsmusici geven altijd 100 procent en de prijs die ze daarvoor betalen is hoog: blessures aan handen, rug, schouders en zelfs het gehoor. Vrijwel geen enkele muzikant kan tot zijn 65e blijven spelen, maar dat is in de orkestwereld nog steeds niet bespreekbaar. De angst het orkest, hun liefde, te moeten verlaten of onder te doen voor collega's is te groot.
In de documentaire De Passie en de Pijn durven de leden van het Rotterdams Philharmonisch Orkest dit taboe eindelijk te doorbreken. Openhartig tonen de beroepsmusici het gevecht met hun lichaam en vertalen hun liefde voor muziek in woorden: muziek tilt je op, laat je boven jezelf uitstijgen, roert je tot tranen. Even kunnen ze de wereld om zich heen vergeten, maar eenmaal weer met beide benen op de grond slaat de pijn bij sommigen opnieuw toe. Door de intensiteit van het spel vergeten musici vaak op hun houding te letten. Vooral de drukke speelschema's hebben ziekte en blessures tot gevolg. Voor de orkestleiding is de planning continue een gevecht. "We weten dat we in de gevarenzone zitten, maar alleen concerten leveren geld op, repetities kosten alleen maar geld," zegt dirigent Edo de Waart.

De passie en de pijn
regie: Noud Holtman
fotografie: Piotr Kukla N.S.C.
geluid: Alex Booy
montage: Marlene van der Kooi
productie: Marleen Slippens
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

In co-productie met de NPS, kwam tot stand met steun van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties.

2003 - 50 minuten
De prik en het meisje
Regie: Maartje Nevejan

Het nationale vaccinatieprogramma tegen het HPV virus was In 2009 een mislukking. Talloze ouders en/of meisjes van 12 jaar weigerden de vaccinatie, er ontstond een enorme maatschappelijke (internet)discussie over noodzaak ter voorkoming van baarmoederhalskanker op latere leeftijd versus alle mogelijke gevaren en consequenties van inenting.

In De prik en het meisje worstelt regisseur Maartje Nevejan, zelf moeder van een 12 jarige dochter, met de keus tussen wel of niet laten vaccineren en wie vertrouw je om deze keus te kunnen maken. Wat begint als een onderzoek naar facts and figures ontwikkelt zich al snel naar een meer emotioneel niveau, waarin zij in het reine probeert te komen met leven en dood en alles wat daar tussenin zit. De documentaire maakt deel uit van de HUMAN reeks Ondertussen in Nederland.

Lengte: 58'
Uitzenddatum: 19 mei 2011
Omroep: HUMAN
De zesde Maestro
Nu Mariss Jansons het stokje van Riccardo Chailly overneemt, kijken (oud)leden van het Concertgebouworkest terug in de geschiedenis. Luisterend naar verschillende fragmenten uit het verleden, vertellen zij hoe het orkest is gevormd door zijn voorgaande chefs. En ook op orkestpolitiek niveau maken zij het vak inzichtelijk. Welke macht heeft een chef-dirigent tegenwoordig? Wat hopen de musici dat Mariss Jansons voor het orkest gaat betekenen?

Thuis in St. Petersburg vertelt Mariss Jansons hoe hij als klein kind, opgroeiend achter de coulissen van de opera in Riga, al droomde van een carrière als dirigent. Hij vertelt hoeveel hij te danken heeft aan de rijke muzikale traditie waarin hij opgroeide, als zoon van een dirigent en een operazangeres. En vooral aan het keiharde werken en de discipline die hij zich tijdens zijn Russische opleiding eigen heeft gemaakt.
We reizen met hem naar Wenen waar hij, met het Weens Filharmonisch Orkest en een enorm koor, intensief werkt aan de zelden uitgevoerde Gurrelieder van Schönberg. En natuurlijk zien we hem ook in Amsterdam, aan het werk met het Concertgebouworkest, waar hij al jaren als gastdirigent komt. En waar hij vanaf 4 september 2004 op zijn eigen wijze muzikale kleur en invulling geeft aan één van de grote orkesten van deze tijd.

De zesde Maestro
regisseur: Noud Holtman
camera: Mark Bakker
geluid: Alex Booy
montage: Marlene van der Kooi
productie: Marleen Slippens
eindredacteur AVRO: Roland Kieft
eindredacteur IdtV-DITS: Godelieve Eijsink
uitvoerend producent: Ilja Roomans
producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Ronald Knapp

2004 - 50 minuten
Dennis Hopper: The Decisive Moments
Regie: Thom Hoffman

Een portret van de Amerikaanse acteur, regisseur, fotograaf en kunstverzamelaar Dennis Hopper. Thom Hoffman volgde Hopper toen deze voor het Stedelijke Museum in Amsterdam een overzichtstentoonstelling samenstelde en bezocht hem in zijn huis in Los Angeles. In de documentaire vertelt Dennis Hopper in zijn eigen woorden over de belangrijkste gebeurtenissen in zijn leven. Gebeurtenissen die hem gemaakt hebben tot wat hij nu is. Een icoon in de Amerikaanse filmgeschiedenis die zijn rebelse imago maar niet kwijtraakt. Zo geeft hij een inzicht in het werken met zijn grote voorbeeld James Dean, hoe hij ooit op de 'zwarte lijst' in Hollywood kwam, en hoe het was om Easy Rider te regisseren. Tevens spreekt Hopper open over zijn drugsverslaving ten tijde van Apocalypse Now en hoe films als Colors en Blue Velvet hem gered hebben van de totale ondergang.

Hoppers eigen verhaal wordt afgewisseld met fragmenten uit zijn belangrijkste films en met bespiegelingen van collega's en vrienden zoals Wim Wenders, David Lynch, Julian Schnabel, Bruce Conner en Sean Penn.

Lengte: 78'
Première: april 2004
Doe Maar: Alles doet het nog
Regie: Leon Giesen

Op 1 november 1999 maakte de Nederlandse popgroep Doe Maar bekend dat ze nog één keer bij elkaar zouden komen om in mei 2000 een aantal concerten te geven in Ahoy Rotterdam. Het zou echter geen gewone reünie worden, waarbij alleen geteerd wordt op het vroegere succes. Doe Maar wil het hele proces uit het verleden nog een keer meemaken, met alle ups en downs. Repeteren, teksten schrijven muziek componeren, de studio in en een CD maken, concerten voorbereiden en tenslotte het podium op. Documentairemaker Leon Giesen en cameraman Marcel Prins volgen Doe Maar in deze turbulente periode op de voet en laten de kijker van dichtbij zien hoe een popgroep, 15 jaar na het legendarische afscheidsconcert, zijn eigen geschiedenis herbeleeft.

Lengte: 59'09"
Uitzending: 18 mei 2000
Omroep: NPS
Eb en Vloed
Ziek zijn en nooit meer beter worden. De controle verliezen over je lichaam. Je leven en werk komen definitief in een ander licht te staan. Voor wie schrijft wordt de stof voor verhalen blijvend anders. Het perspectief verandert mee met de ziekte.

Bij Renate Dorrestein openbaarde zich een mysterieuze ziekte. ME. Van de ene op de andere dag veranderde ze in een 'reusachtig stuk stopverf'. Ongewild beïnvloedt het haar schrijven.

Karin Spaink heeft Multiple Sclerose. De gevolgen daarvan werden een inspiratiebron voor scherpe analyses en observaties.

Veronica Hazelhoff kreeg op haar 25ste reuma. Het zette haar aan tot het schrijven van kinderboeken.
Het schrijverschap geeft haar leven vorm en zin. De vrouwen vertellen over de betekenis van het schrijven. Over ambities en de wil om een zo normaal mogelijk leven te leiden.

Eb en Vloed
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Corinne Hegeman
productie: Fabie Hulsebos
camera: Deen van der Zaken
geluid: Charles Kersten, Erik Langhout
montage: Jelle Redeker
foto: Leo Erken

Een productie voor de KRO - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, Nationale Commissie Chronisch Zieken

1995 - 3 X 40 minuten
Een Koninklijk Gezelschap, afl. 1 Conflicten
Regie: Roel van Dalen

Een vijfdelige documentaire serie over het Koninklijk Concertgebouworkest. Filmmaker Roel van Dalen liep bijna een jaar mee met het orkest en was met een cameraploeg aanwezig tijdens vele repetities, concerten, audities, CD-opnamen, bij bestuursvergaderingen en allerhande zakelijke activiteiten. Bovendien reisde hij mee met het orkest naar Zuid-Korea, China en Japan tijdens de zeer prestigieuze tournee die het orkest in september 1996 naar het Verre Oosten maakte. In deze documentaire staat niet per definitie de muziek centraal, maar eerder de mensen die deel uitmaken van het collectief. Zo is er onder meer aandacht voor een conflict tussen de zakelijke en artistieke leiding en zien we hoe de spanningen tussen chef-dirigent Riccardo Chailly en het orkest hoog oplopen omdat de werkdruk voor velen al wekenlang te hoog is.

Uitzending: 1996
Omroep: AVRO
Een Koninklijk Gezelschap, afl. 2 Audities
Regie: Roel van Dalen

Een vijfdelige documentaire serie over het Koninklijk Concertgebouworkest. Filmmaker Roel van Dalen liep bijna een jaar mee met het orkest en was met een cameraploeg aanwezig tijdens vele repetities, concerten, audities, CD-opnamen, bij bestuursvergaderingen en allerhande zakelijke activiteiten. Bovendien reisde hij mee met het orkest naar Zuid-Korea, China en Japan tijdens de zeer prestigieuze tournee die het orkest in september 1996 naar het Verre Oosten maakte. In deze documentaire staat niet per definitie de muziek centraal, maar eerder de mensen die deel uitmaken van het collectief. Zo is er onder meer aandacht voor een conflict tussen de zakelijke en artistieke leiding en zien we hoe de spanningen tussen chef-dirigent Riccardo Chailly en het orkest hoog oplopen omdat de werkdruk voor velen al wekenlang te hoog is.

Uitzending: 1996
Omroep: AVRO
Een Koninklijk Gezelschap, afl. 3 Liederen
Regie: Roel van Dalen

Een vijfdelige documentaire serie over het Koninklijk Concertgebouworkest. Filmmaker Roel van Dalen liep bijna een jaar mee met het orkest en was met een cameraploeg aanwezig tijdens vele repetities, concerten, audities, CD-opnamen, bij bestuursvergaderingen en allerhande zakelijke activiteiten. Bovendien reisde hij mee met het orkest naar Zuid-Korea, China en Japan tijdens de zeer prestigieuze tournee die het orkest in september 1996 naar het Verre Oosten maakte. In deze documentaire staat niet per definitie de muziek centraal, maar eerder de mensen die deel uitmaken van het collectief. Zo is er onder meer aandacht voor een conflict tussen de zakelijke en artistieke leiding en zien we hoe de spanningen tussen chef-dirigent Riccardo Chailly en het orkest hoog oplopen omdat de werkdruk voor velen al wekenlang te hoog is.

Uitzending: 1996
Omroep: AVRO
Een Koninklijk Gezelschap, afl. 4 Dirigenten
Regie: Roel van Dalen

Een vijfdelige documentaire serie over het Koninklijk Concertgebouworkest. Filmmaker Roel van Dalen liep bijna een jaar mee met het orkest en was met een cameraploeg aanwezig tijdens vele repetities, concerten, audities, CD-opnamen, bij bestuursvergaderingen en allerhande zakelijke activiteiten. Bovendien reisde hij mee met het orkest naar Zuid-Korea, China en Japan tijdens de zeer prestigieuze tournee die het orkest in september 1996 naar het Verre Oosten maakte. In deze documentaire staat niet per definitie de muziek centraal, maar eerder de mensen die deel uitmaken van het collectief. Zo is er onder meer aandacht voor een conflict tussen de zakelijke en artistieke leiding en zien we hoe de spanningen tussen chef-dirigent Riccardo Chailly en het orkest hoog oplopen omdat de werkdruk voor velen al wekenlang te hoog is.

Uitzending: 1996
Omroep: AVRO
Een Koninklijk Gezelschap, afl. 5 Reizen
Regie: Roel van Dalen

Een vijfdelige documentaire serie over het Koninklijk Concertgebouworkest. Filmmaker Roel van Dalen liep bijna een jaar mee met het orkest en was met een cameraploeg aanwezig tijdens vele repetities, concerten, audities, CD-opnamen, bij bestuursvergaderingen en allerhande zakelijke activiteiten. Bovendien reisde hij mee met het orkest naar Zuid-Korea, China en Japan tijdens de zeer prestigieuze tournee die het orkest in september 1996 naar het Verre Oosten maakte. In deze documentaire staat niet per definitie de muziek centraal, maar eerder de mensen die deel uitmaken van het collectief. Zo is er onder meer aandacht voor een conflict tussen de zakelijke en artistieke leiding en zien we hoe de spanningen tussen chef-dirigent Riccardo Chailly en het orkest hoog oplopen omdat de werkdruk voor velen al wekenlang te hoog is.

Uitzending: 1996
Omroep: AVRO
Een Sterke Band
Regie: Roel van Dalen

Documentaire over de judofamilie Van der Geest. Vader Cor Van der Geest is bondscoach, coach van het Haarlemse judoteam Kenamju én coach van zijn twee zoons Dennis en Elco. Deze documentaire geeft niet alleen een indringend beeld van de wereld van het topjudo, maar ook wordt de relatie tussen de vader en zijn zoons tegen het licht gehouden.

Lengte: 55'
Uitzending: 18 december 2003
Omroep: NOS
Een kleine revolutie
Verstandelijk gehandicapt en zelfstandig wonen. Kan dat? In 1993 startte in Zuid-Holland een project om dit te realiseren. Met gerichte hulp kregen verstandelijk gehandicapten de gelegenheid zelf hun leven in te richten. Alleen of met een geliefde. Drie stellen en één vrijgezel leren hun eigen huishouden besturen. De gevolgen zijn verstrekkend. Voor henzelf en hun omgeving. Hoe richten zij hun leven in? Hoe dragen zij hun verantwoordelijkheden? Hoe gaan zij om met geld, werk, relaties en seksualiteit? Hoe vrij zijn zij in het maken van eigen keuzes? Wat als ze kinderen willen? Welke rol spelen familie en hulpverlening?

Een kleine revolutie
regie: Ireen van Ditshuyzen en Suzanne Raes
camera: Peter Brugman, Deen van der Zaken e.a.
geluid: Charles Kersten e.a.
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de KRO - mede mogelijk gemaakt door Fiad-Wdt, Stichting Paus Johannes XXIII W-R, Stichting Keerkring, VSB Fonds, provincie Zuid-Holland e.a.

1995 - 2 x 40 minuten
Een schitterend offer
In het najaar van 2009 bestaat het Nederlands Danstheater (NDT) 50 jaar. Ter gelegenheid daarvan maakt Karin Junger de eerste documentaire over dit gezelschap, dat internationaal toonaangevend is in de moderne dans. Focus daarbij zijn de dansers zelf, hun motivatie en toewijding, en de fysieke en sociale offers die ze willen brengen om op het hoogste niveau hun kunst te kunnen bedrijven.
Embracing Time
Regie: Willem van de Sande Bakhuyzen

De documentaire Embracing Time is gemaakt door de in september 2005 overleden regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen en choreograaf Ed Wubbe, gebaseerd op de fenomenale liederencyclus van Gustav Mahler: Lieder eines fahrenden Gesellen. De film vertelt het verhaal van een oude man die in zijn landhuis nog eenmaal de gepassioneerde en overweldigende liefde herleeft die hij in zijn jeugd voor een vrouw voelde. Ed Wubbe en Willem van de Sande Bakhuyzen 'vertaalden' de muziek en tekst van Mahlers liederencyclus en lieten dans en muziek samenkomen in deze indrukwekkende film. Ed Wubbe, artistiek leider van Scapino Ballet Rotterdam, is een van de meest veelzijdige choreografen van Nederland. Regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen boekte succes met diverse televisieseries waaronder Pleidooi en Oud Geld en speelfilms als Familie, Cloaca en Lepel

Lengte: 20'
Première: 2005
Omroep: NPS
For Birth or Death?
Regie: Pierre Audi

Operaregisseur Pierre Audi realiseert zijn jeugddroom en maakt zijn debuut als filmregisseur met de intrigerende televisiebewerking van twee lofzangen van de Britse componist Benjamin Britten. Waar Audi in zijn operaregie's voor de grote theaterzaal de dramatische kracht zoekt in een uiterst zorgvuldige en veelzeggende, maar 'uiterlijke' vormtaal en een te grote psychologische invulling vermijdt, kruipt hij als filmregisseur als het ware ónder de huid van zijn personages, analyseert hij de psychologische aspecten tot in het detail en regisseert hij zijn zangers/acteurs tot de kleinste oogbeweging.

Lengte: 42'24"
Uitzending: 23 december 2001
Omroep: NPS
Girls, Girls, Girls
Twaalf jonge vrouwen over kleur, cultuur en carrière. Ze zijn Turks, Marokkaans, Antilliaans, Surinaams, Ghanees, Algerijns en Nederlands. Bezig op een geheel eigen wijze invulling te geven aan hun bestaan. Bewust van wat ze willen, vinden ze hun weg in het leven. Als scenarioschrijfster, fotomodel, kunstenares, onderwijzeres, actrice, politieagente, advocate. Ze gedijen goed. We zien hen samen, maar ook ieder afzonderlijk: in elke aflevering staat één van hen centraal. Wat zijn haar drijfveren? Wie inspireert haar? Welke rol spelen traditie en familie? Welke keuzes maakt ze en waarom? Met de anderen praat ze over identiteit, ouders, opvoeding, traditie, mannen, carrière en Nederland. Ze horen elkaar aan, vallen elkaar in de rede, geven kritiek en leggen elkaar het vuur aan de schenen. Gaandeweg komen onderhuidse emoties aan de oppervlakte. Ten slotte wordt duidelijk hoe het is gesteld met de verhoudingen tussen zwart en wit.

Girls, Girls, Girls
regie: Eddi Bal, Ireen van Ditshuyzen, Walther Grotenhuis, Katinka de Maar
redactie: Liesbeth Witteman, Esma Choho, m.m.v. Céserine Abbenes
productie: Jet Smit, Marjon van Essen, Ilja Roomans
camera: Mark Bakker, Deen van der Zaken, e.a.
geluid: Gusta van Eijk, Kees de Groot, Charles Kersten, e.a.
montage: Teun Pfeil, Hans van Dongen, Bart van den Broek, e.a.
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, ministerie van Binnenlandse Zaken, Juliana Welzijn Fonds, FORUM, Mama Cash, NCDO Duurzame Wereld, VSB Fonds

1999 - 13 x 30 minuten
Gouden Tijden
Het gaat goed met Nederland. 'Dit zijn mooie jaren. Als je nu niet kunt genieten...leuker wordt het niet'. Dat zegt professor Jaap van Duijn, raad van bestuur Robeco Groep. Inderdaad, het geld klotst over de plinten. Veel geld verdienen lijkt de enige maatstaf voor succes. Hoe verwerven jonge Nederlanders hun plek in onze bloeiende samenleving? Voor de 28-jarige Hanneke ligt het allemaal heel duidelijk: 'Ik werk me echt uit de naad. Maar het is gewoon een lekker gevoel als je weet waarvoor je het doet. Je hebt mensen die moeten rondkomen van een minimum salaris - ik weet niet eens precies hoeveel dat is, vijftigduizend gulden of zo. Ik zou best voor mijn dertigste binnen willen zijn. Dat lijkt me wel relaxed.'

Gouden Tijden gaat over ambitie, carrière, succes en vertrouwen in de toekomst. In vier afleveringen zien we een jonge voetballer, een afstuderende bedrijfseconoom, een beginnend ondernemer en een veelbelovende optiebroker. Allemaal aan het begin van hun loopbaan. Hoe timmeren zij aan de weg? Door welke idealen laten zij zich leiden? En vanwaar dat grenzeloze optimisme?

Gouden Tijden
regie: Suzanne Raes
redactie: Karin van den Born, Anne Margot van der Baan
productie: Ilja Roomans
camera: Mark Bakker
geluid: Kees de Groot
montage: Elja de Lange
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor NET5 - mede mogelijk gemaakt door Rabobank, ING-bank, VSB Fonds

2000 - 4 x 25 minuten
Grenzeloos verlangen, Joop van den Ende
Joop van den Ende:
"Ik vind het heerlijk om 's morgens op te staan en te denken: ik ga een stukje van de wereld veroveren."

Is Joop van den Ende te groot voor Nederland? Zijn imperium Stage Holding dat zich richt op live entertainment heeft kantoren in Amsterdam, New York, Londen en Hamburg. Het concern heeft een omzet van ruim 350 miljoen euro per jaar onder andere dankzij succesmusicals als Saturday Night Fever, Aida en Lion King. Van den Endes ambities reiken verder. Met hart en ziel zet hij zich nu in om van een volledig in eigen huis gemaakte musical 3 Musketiers een wereldwijd succes te maken.

IDTV volgt bijna een jaar lang Joop van den Ende en zijn medewerkers van Stage Holding en daarmee ook het wordingsproces van de musical 3 Musketiers. Van den Ende wordt gefilmd bij castings, vergaderingen, premières, presentaties en de makers reizen met hem mee naar zijn theaters en kantoren in Amsterdam, New York en Essen. Zijn naaste medewerkers zoals uitvoerend producent Robin de Levita, financieel directeur Bart van Schriek en regisseur Eddy Habbema krijgen in de film een belangrijke rol om de persoon Van den Ende te ontrafelen.

De documentaire toont Van den Endes vechtlust. Kenmerkend aan deze bevlogen theaterproducent is dat hij graag de touwtjes strak in handen heeft, terwijl het maakproces van een musical bij uitstek een 'Gesammtkunstwerk' is.

Grenzeloos verlangen, Het universum van Joop van den Ende
regie: Hans Pool
camera: Mark Bakker
geluid: Kees de Groot
montage: Mario Steenbergen
geluidsmixage: Hugo Dijkstal
muziek: Fons Merkies
redactie: Diana Tromp, Lies Janssen
productie: Manna Nasht, Marleen Slippens
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Grenzeloos Verlangen - Het universum van Joop van den Ende is een productie van IDTV Dits voor Joop van den Ende Theaterproducties

2002/2003 - 2x 43 minuten
Haagse Klasse (8 delen)
Als ik de baas was van de Schilderswijk zou ik alle kinderen die stelen een lesje leren. Ik zou de Schilderswijk een goede naam geven en alle mensen die een uitkering krijgen zou ik laten werken. De mensen die geen Nederlands spreken zou ik naar school sturen. Opstel van Ryan (11)

Stel: je bent elf jaar oud en je groeit op in de Schilderswijk. Wat zie je om je heen? Nieuwe scholen, frisse nieuwbouw en vrolijke speelpleinen. Een levendige buurt met bewoners uit de hele wereld. Er wordt hard gewerkt aan verbetering van het leefklimaat. Maar toch: drugshandel, criminaliteit en armoede drukken hun stempel op de wijk.

Midden in de Schilderswijk staat de Prinses Irene Basisschool. Een modern gebouw met hoge ramen en oranje kozijnen. Kinderen met baseballcaps, dreadlocks, hoofddoekjes en matjes in hun nek spelen op het schoolplein. Ze roepen naar elkaar met een Haags accent, ze kennen elkaar, vechten en voetballen. De school is hun eigen wereld in de wijk.

De school heeft daar een centrale plaats, leerkrachten, hulpverleners en politie werken er nauw samen. Steeds vaker neemt de school taken over die de ouders laten liggen. Kleuters die niet worden afgehaald gaan met de juf mee naar huis. Een lerares controleert of de overblijvers brood bij zich hebben en geen chips. Als blijkt dat ouders taken laten liggen, hoe ver moet de school dan gaan in het overnemen van die taken? Als het met een kind thuis dreigt mis te gaan, kan de school dan ingrijpen?

Haagse Klasse is een tijdsdocument. Twee jaar lang had onze filmploeg de Prinses Irene Basisschool als vaste standplaats. In die periode worden de leerlingen én leerkrachten op de voet gevolgd en is de filmploeg kind aan huis bij verschillende gezinnen. Door de kinderen als uitgangspunt te nemen, gaat de serie over toekomst en hoop. Het resultaat is een indringend portret van een jonge generatie in een 'grote stad', op weg naar de toekomst.

Haagse Klasse
Regie: Suzanne Raes
1998/1999 - 8 x 25 minuten
Haagse Klasse (hele serie 16 delen)
Als ik de baas was van de Schilderswijk zou ik alle kinderen die stelen een lesje leren. Ik zou de Schilderswijk een goede naam geven en alle mensen die een uitkering krijgen zou ik laten werken. De mensen die geen Nederlands spreken zou ik naar school sturen. Opstel van Ryan (11)

Stel: je bent elf jaar oud en je groeit op in de Schilderswijk. Wat zie je om je heen? Nieuwe scholen, frisse nieuwbouw en vrolijke speelpleinen. Een levendige buurt met bewoners uit de hele wereld. Er wordt hard gewerkt aan verbetering van het leefklimaat. Maar toch: drugshandel, criminaliteit en armoede drukken hun stempel op de wijk.

Midden in de Schilderswijk staat de Prinses Irene Basisschool. Een modern gebouw met hoge ramen en oranje kozijnen. Kinderen met baseballcaps, dreadlocks, hoofddoekjes en matjes in hun nek spelen op het schoolplein. Ze roepen naar elkaar met een Haags accent, ze kennen elkaar, vechten en voetballen. De school is hun eigen wereld in de wijk.

De school heeft daar een centrale plaats, leerkrachten, hulpverleners en politie werken er nauw samen. Steeds vaker neemt de school taken over die de ouders laten liggen. Kleuters die niet worden afgehaald gaan met de juf mee naar huis. Een lerares controleert of de overblijvers brood bij zich hebben en geen chips. Als blijkt dat ouders taken laten liggen, hoe ver moet de school dan gaan in het overnemen van die taken? Als het met een kind thuis dreigt mis te gaan, kan de school dan ingrijpen?

Haagse Klasse is een tijdsdocument. Twee jaar lang had onze filmploeg de Prinses Irene Basisschool als vaste standplaats. In die periode worden de leerlingen én leerkrachten op de voet gevolgd en is de filmploeg kind aan huis bij verschillende gezinnen. Door de kinderen als uitgangspunt te nemen, gaat de serie over toekomst en hoop. Het resultaat is een indringend portret van een jonge generatie in een 'grote stad', op weg naar de toekomst.

Haagse Klasse
Regie: Suzanne Raes
1998/1999 - 16 x 25 minuten
Haagse Klasse vijf jaar later
Tussen 1996 en 1998 stonden de leerlingen en leerkrachten van de Prinses Irenebasisschool in de Haagse Schilderswijk centraal in de 16-delige serie Haagse Klasse. Vijf jaar later zoekt regisseur Suzanne Raes een aantal oud-leerlingen op en legt de verhalen vast in het tweeluik Haagse Klasse 5 jaar later. De kracht van deze documentaire ligt in de spanning tussen de verwachtingen van vroeger en de praktijk van nu.

Mohammed en Jo-Anne
In deel 1 van het tweeluik worden Mohammed (18) en Jo-Anne (16) opgezocht. Jo-Anne was toen een van de besten van de klas, Mohammed de slechtste. Jo-Anne heeft nu niet meer zo'n zin met haar neus in de boeken te zitten. Maar als ze voor de tweede keer blijft zitten in havo 3, zal ze van school moeten. Jo-Anne wordt gevolgd tijdens de laatste drie maanden van het schooljaar. Zal ze het halen? En hoe gaat het met Mohammed? Op de basisschool was het kleine, vrolijke boefje Mohammed het zorgenkindje van meester Lap. Waren deze sombere verwachtingen terecht?

De kinderen Yilmaz
In deel 2 worden de kinderen Yilmaz in beeld gebracht. Gökhan (19), Göksel (16) en Emine (14) kwamen vijf jaar geleden van Turkije naar Nederland. Göksel en vooral Emine pasten zich snel aan. Maar hun oudste broer Gökhan had een grote leerachterstand en terroriseerde zijn omgeving. Uiteindelijk werd hij zelfs van de basisschool verwijderd, zonder dat er een nieuwe school voor hem was gevonden. Directeur Dick Vreugdenhil kijkt terug op al de tijd en energie die de school in de familie Yilmaz heeft gestoken. Heeft het resultaat opgeleverd?

Haagse Klasse vijf jaar later
regie: Suzanne Raes
camera: Deen van der Zaken
geluid: Charles Kersten
montage: Elja de Lange
redactie: Liesbeth Witteman
productie: Ilja Roomans
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Deze documentaire werd mogelijk gemaakt door een financiële bijdrage van Fonds 1818 en de gemeente Den Haag

2002 - 2 x 50 minuten
Helene-een vrouw tussen liefde en kunst
Regie: Leo de Boer
Research: Marianne Snijders

In de documentaire HKM reconstrueert regisseur Leo de Boer het leven van Helene Kröller-Müller, o.a. aan de hand van haar brieven aan Sam van Deventer. De film volgt Eva Rovers bij haar onderzoek voor de biografie van Helene. Helenes passie voor kunst, haar ambities t.a.v. haar collectie, en haar intrigerende verhouding met Sam en Anton en de gevolgen daarvan voor de relatie met haar kinderen worden nader belicht.

Een film van Leo de Boer, een productie van IDTV Docs en NTR, gesteund door het Mediafonds.

Lengte: 52'
Omroep: NTR
Help, ik heb talent!
Help, ik heb talent! is de nieuwe documentaire van regisseur Roel van Dalen. Hij probeert in deze film een antwoord te vinden op de vraag waarom Nederland, ondanks een buitengewoon rijk muziekleven, nauwelijks grote solisten voortbrengt. Is dat te wijten aan die vermaledijde Nederlandse volksaard van 'doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg' en 'het-moet-vooral-gezellig-blijven'? Zijn wij in Nederland misschien niet in staat om alles opzij te zetten voor het allerhoogste? Hoe belangrijk is de rol van aandachtige ouders? En wat is de rol van de overheid? Wordt klassiek toptalent in ons land nog wel gekoesterd? Of worden onze talenten vermalen in een politiek klimaat waarin afbreken, stoppen en verminderen centraal staat?
Het Instrumentenhuis
De wereld door de oren van Paul Koek. Slagwerker, geluidenmaker, 'instant composer'. Bezeten van alles wat maar geluid voortbrengt. Emmers. Bumpers. Radiatoren. Altijd ontlokt hij er magische klanken aan. In zijn handen verandert alles in een instrument. Hij laat zich leiden door zijn scherpe oor. 'Ik hoor de dingen nooit alleen. Alles wat ik hoor heeft steeds een soort ritme ten opzichte van de dingen die ik daar weer omheen hoor. Als ik naar water kijk, dan hoor ik verschillende lagen in dat water en dat vertaalt zich gelijk ritmisch.' De cadans van de dagelijkse arbeid. De bijna meditatieve regelmaat van het ritme van de dingen. Ze vormen de ziel van Koeks werk. Van hieruit probeert hij een brug te slaan tussen kunst en werkelijkheid. Zijn muziek is de verbindende taal.

Het Instrumentenhuis
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Juul Bovenberg, Anne Geelen, Monique Lesterhuis
productie: Karin Acket, Marjon van Essen
fotografie: Piotr Kukla N.S.C.
mini digital camera: Maasja Ooms
geluid: Alex Booy, Charles Kersten
geluid: Giel van Geloven
montage: Jelle Redeker
geluidsmixage: Hugo Dijkstal, Paul Koek
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de VPRO

1998 - 56 minuten
Het einde van het kind? + Einde kind
Een dubbele serie over opvoeden en opgevoed worden in de jaren '90

Opgevoed worden. Waar zijn ouders goed voor? Een modern kind maakt zijn eigen keuzes. Neem Cas van elf, met zijn kale kop een echte gabber. En Nausika van dertien, op zoek naar acteurs voor haar eigen bewerking van een toneelstuk van Roald Dahl. Of Pascal van elf, beducht voor de gevaren op straat, nooit zonder wapen op stap. Zijn ze echt zo wijs?

Opvoeden. Wanneer ben je een goede ouder? Een simpel 'nee' aan kinderen voldoet niet meer. Maar ook aan onderhandelen komt een eind. Steeds jonger zijn kinderen vrij om te doen wat ze willen. Wat moet de vader die hele weekenden op houseparties rondhangt? Welk gezag heeft de alleenstaande moeder over haar drie ontsporende kinderen? Wat levert het op, al die toegenomen vrijheid, wijsheid, geldbezit, mondigheid en vroegtijdige seksuele ervaring? Zijn de kinderen met deze verworven heden straks opgewassen tegen de verantwoordelijheden van een zelfstandig bestaan?

Het einde van het kind? + Einde kind
regie: Marlou van den Berge (Einde kind), Suzanne Raes (Het einde van het kind?)
redactie: Liesbeth Witteman, Ellie Uyttenbroek, Ari Versluis
productie: Karin Acket
camera: Deen van der Zaken, Piotr Kukla
geluid: Charles Kersten, Gusta van Eijk, Jac Vleeshouwers, Rik Meier
montage: Andries Udink
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de AVRO - mede mogelijk gemaakt door Stichting Kinderpostzegels Nederland

1996 - 4 x 40 minuten en 4 x 25 minuten
Het grote geluk
Als ik had begrepen hoe ik de pil zou moeten gebruiken, had ik nooit zoveel kinderen gekregen. Aicha Asban (40), zeven kinderen, Marokko.

Vijf of een? Drie of geen? Nu of later? Kiezen voor kinderen lijkt zo vanzelfsprekend. Maar hoe vrij zijn vrouwen eigenlijk in hun keuzes? En verschilt de Europese vrouw daarin werkelijk zoveel van de Afrikaanse? In deze documentaire staat het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen centraal. Het grote geluk schetst de verhalen van vrouwen en hun keuzes in Nederland, Spanje, Marokko, Mali en Zuid-Afrika.

Met de welvaart die wij in het Westen verworven hebben, is onze keuzevrijheid in leven, liefde en werk groter dan ooit. Maar onze voortplantingsdrift kunnen we maar moeilijk sturen. Opeens spreekt ons instinct. Toch mag dat de geplande carrière of wereldreis niet dwarsbomen. Soms worden zwangerschappen zelfs zo lang uitgesteld dat ook IVF geen uitkomst meer biedt. Dilemma's waar vrouwen in andere delen van de wereld vaak niet eens aan toekomen. Want daar wegen de regels van religie, familie en cultuur nog altijd zwaarder dan de individuele keuze. Kinderen zijn geen voorrecht, maar het lot van vrouwen. De resolutie van de VN-vrouwenconferentie uit 1994 stelt dat met opleiding, werk en vrijheid van keuze het kindertal per vrouw vanzelf zal dalen. Maar kan deze gedachte doordringen tot in alle slaapkamers? En zijn we in het Westen werkelijk zo vrij als we denken?

Regisseur Lisanne Faddegon reist van Noord naar Zuid. Langs oude, jonge, zieke, verliezende en winnende moeders in Nederland, Spanje, Marokko, Mali en Zuid-Afrika. Wat zijn hun dilemma's? Welke keuzes maken zij?

Het grote geluk
regie: Lisanne Faddegon
camera: Nicole Batteké
geluid: Leon van Sprakelaar
muziek: Micha Molthoff
montage: Jelle Redeker
research: Stefanie de Brouwer, Myriam Sahraoui, e.a.
uitvoerend producent: Ilja Roomans, Fabie Hulsebos
producent: Ireen van Ditshuyzen

In co-productie met de Humanistische Omroep op initiatief van de NCDO - mede mogelijk gemaakt door Hivos, ministerie van Buitenlandse Zaken, ministerie van Sociale Zaken, Novib/Oxfam Netherlands, Simavi en Unicef Nederland.

2003 - 70 minuten
Homo's moeten we niet (Outlawed)
Oliver (26) wordt op straat voortdurend vernederd. 'Mietjes' zoals hij zijn immers mislukte mannen. Vroeger probeerde zijn vader met een riem de verwijfdheid uit zijn zoon te slaan. In Nicaragua bepaalt het machismo de moraal. Volgens artikel 204 is het zelfs strafbaar om 'op schandalige wijze' seksuele relaties tussen twee personen van dezelfde sekse te propageren of te praktiseren.

In Texas wordt de politiek bepaald door ultra-conservatieve rednecks. Sally (37) ging na haar scheiding samenwonen met Rebecca (34). Voor haar ex-man reden om de voogdij over hun zoon aan te vechten. In 1996 oordeelde de jury dat Sally niet in staat is om het kind op te voeden. Er kwam een omgangsregeling. Wanneer de jongen bij zijn moeder is, moet Rebecca om 19.00 uur het huis verlaten.

In veel conservatieve landen worden homoseksuelen gediscrimineerd door de wet, verplicht behandeld, veroordeeld tot gevangenisstraf, lastiggevallen, in elkaar geslagen, vermoord. Hoe leven deze mensen? Hoe gaan zij om met tradities, wetten en onwetendheid? Vechten ze voor erkenning of zonderen ze zich af? Naast Oliver en Sally vertellen homoseksuele mannen en vrouwen uit Roemenië, Zuid-Afrika en India hun verhaal.

Homo's moeten we niet (Outlawed)
regie: John Appel, m.m.v. Katarina Rejger
redactie: Henry in 't Zandt, Maaike de Gruyter, Jan-Willem Geuzebroek, e.a.
productie: Karin Acket, Marjon van Essen, Ilja Roomans
camera: Richard Atkinson, Frank Pineda, e.a.
geluid: Sebastian Dunn, Luis Fuentes, e.a.
montage: Teun Pfeil
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen

Een productie voor de AVRO - mede mogelijk gemaakt door HIVOS, CoBO-fonds, NCDO Duurzame Wereld, Amnesty International

1998 - 49 minuten
I am the Violin
Regie: Paul Cohen

Documentaire over de violiste Ida Haendel. Voor Ida Haendel is de viool alomvattend. Hoewel ze minder beroemd is geworden dan haar generatiegenoten Isaac Stern en Yehudi Menuhin, was haar spel van hetzelfde niveau. Ze was drie toen ze, in het Polen van de jaren '20, de viool van haar oudere zus oppakte en, naar eigen zeggen, direct kon spelen.

Wonderkind Ida bereikte de top en maakte zo de nooit uitgekomen droom van haar vader waar. Hij had zelf violist willen worden. Dat de 'topsport' niet eeuwig is vol te houden, deert haar niet. Ze blijft ze spelen zolang ze kan. Ida Haendel is nooit getrouwd. De enige man die ze had willen krijgen - een man die ze bijna net zo bewondert als haar vader - was onbereikbaar. Maar ze heeft wel een hondje, genaamd Decca. Samen met Decca beweegt zij zich door de laatste fase van haar leven.

Lengte: 52'
Première: 2004
Omroep: NPS
Prijzen: Czech Crystal International Television Festival Golden Prague (2005)
Interessante Tijden
Kunstenares Fiona Tan groeide op in Australië en woont nu al jaren in Europa. Oorspronkelijk is ze Chinees. Maar kun je jezelf Chinees noemen als je de taal niet spreekt en nog nooit in China bent geweest? En hoe zit dat met de rest van haar familie? Chinees in den vreemde. Wat betekent dat? Bestaat er zoiets als een Chinese identiteit? Wat is het belang van tradities, familiebanden en verplichtingen die van generatie op generatie worden overgedragen? Fiona Tan gaat ernaar op zoek, en graaft daarmee naar haar eigen wortels. Zij reist langs vele plaatsen waar haar familie is terechtgekomen. Australië, Indonesië, Hong Kong, Nederland en Duitsland. Welke verhalen gaan er schuil achter de diaspora van een Chinese familie?

Interessante Tijden
regie en geluid: Fiona Tan
productie: Karin Acket, Marjon van Essen
camera: M. Claire Pijman
montage: Mario Steenbergen
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos, Riek ter Haar
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen

Een productie voor de VPRO - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, ThuisKopie Fonds

1997 - 59 minuten
Jannah, New Lady in Jazz
Regie: Hans Hylkema

Muziekdocumentaire over de Surinaams/Nederlandse jazz-zangeres Denise Jannah. We volgen de 38-jarige Jannah die aan de vooravond staat van een mogelijke internationale doorbraak. Ze ontvangt als eerste Nederlander een contract bij het befaamde Amerikaanse jazz-label Blue Note. Regisseur Hans Hylkema plaatst Jannah op het kruispunt van twee tradities: enerzijds die van Amerikaanse topzangeressen als Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan die hun stem als blaasinstrument gebruikten, anderzijds die van haar geboorteland. Jannah's Surinaamse achtergrond speelt een belangrijke rol in haar muziek.

Lengte: 55'45"
Uitzending: 7 oktober 1996
Omroep: NPS
Kleur in de Klas
Een documentaire van Ireen van Ditshuyzen.

"Het is best bijzonder als je met Nederlanders omgaat. Want in mijn straat wonen nauwelijks Nederlanders en in mijn klas zitten geen Nederlanders."

Selin, 12 jaar

Onderwijs en integratie, het is en blijft een heet hangijzer. In 2001 besloot een groepje 'witte' ouders hun vierjarige kinderen gezamenlijk in te schrijven bij De Vierambacht, een 'zwarte' buurtschool in Rotterdam, die al 20 jaar geen 'witte' leerling meer had gezien. Als het aan de 'witte' ouders lag, zou De Vierambacht nu een goede, gemengde buurtschool worden. In het roerige jaar 2001 volgde IDTV Docs dit initiatief.

Ireen van Ditshuyzen keerde er in 2005/2006 terug. Zijn de initiatiefnemers tevreden? Hoe gaan de kinderen met elkaar om? Hoe betrokken zijn de ouders? Wat betekent de school voor de buurt? Is de kwaliteit van het onderwijs verbeterd? En hoe zijn de ouders en de school omgegaan met de wereld van na 11 september?

"Het is nu heel erg in om te zeggen dat het de verkeerde kant op gaat. Als ik enthousiast vertel over de gemengde school, denken mensen vaak nog dat dat een politiek correct idee is. Maar in de praktijk merk je dat het je eigen houding is die maakt dat de omgang met andere culturen stroef gaat. Het is echt gewoon hartstikke leuk. In die zin begrijp ik niet dat er nog witte scholen zijn."
Martine Herman, moeder

Kleur in de Klas is een productie voor de Humanistische Omroep en werd mede mogelijk gemaakt door Fonds 1818, Fonds Sociale Integratie, Gemeente Rotterdam, Gemeente Utrecht, Ministerie van Justitie, Ministerie van OCW, Provincie Zuid-Holland, Stichting Bevordering van Volkskracht, Stichting Kinderpostzegels Nederland, Van Beek-Donnerstichting, VSBfonds.
Kust van zand
In 1997 werd in de kust bij Schoorl een kerf in de duinen gemaakt waar de zee vrij spel zou krijgen opdat een nieuw natuurgebied zou kunnen ontstaan. Dit onmenselijke gegeven, zo dwars tegen de Hollandse natuur in, inspireerde Ireen van Ditshuyzen een film te maken over Nederlanders en de Zee. Over een periode van acht jaar filmt ze op diverse plekken langs de kust. Kust van Zand is een weerslag van de eerste periode. De lange film van 80' zal in 2005 klaar zijn.

De Nederlandse kust is van zand. In handen van wind, zee en zwaartekracht is zand een beweeglijk wezen. De zeebodem voor de kust ligt nooit stil. Duinen en zandbanken wandelen. Eilanden groeien of glijden weg in zee. Stromingen zwerven. Het klinkt wonderlijk en mysterieus, maar het is de harde realiteit voor de Nederlanders. Van oudsher betekende kustverdediging het vasthouden en stilzetten van het stuivende, wegspoelende zand, zodat het niet in de harde handen van de zee viel. Duinen en dijken zijn gebouwd om de zee tegen te houden.

Een aantal jaar geleden ontstond er een nieuwe visie: de kust moest niet worden verdedigd, maar beweeglijk worden beheerd. Een dynamisch kustbeheer waar het spel van zee en zand de vrije hand hebben. Kust van Zand laat zien wat hiervan de effecten op lange termijn zijn en hoe verschillende kustbewoners over deze plannen denken.

Kust van zand
producent / regie: Ireen van Ditshuyzen
uitvoerend Producent: Fabie Hulsebos
research: Frank van Wijk
scenario: Dirk van Weelden
adviezen: ir. Dick de Bruin, drs. Fred van der Vegte, ir. Hans van der Vlist, Ronald E. Waterman
productie: Ilja Roomans
commentaarstem: Gijs Scholten van Aschat
camera: Piotr Kukla N.S.C.
geluid: Alex Booy, Bert van den Dungen, Kees de Groot e.a.
muziek: Fons Merkies

Kust van Zand kwam mede tot stand met een financiële bijdrage van Duinwaterbedrijf Zuid-Holland | Gemeentewaterleidingen Amsterdam | Hoogheemraadschap | Uitwaterende Sluizen in Hollands Noorderkwartier | Hoogheemraadschap van Delfland | Hoogheemraadschap van Rijnland | Nederlands Fonds voor de Film | Nederlandse Waterschapsbank | Provincie Noord-Holland | Provincie Zeeland | Provincie Zuid-Holland | PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland | Rijkswaterstaat | Vereniging Natuurmonumenten | Vitens | VSB Fonds | Waterschap Zeeuwse Eilanden | Watertransport maatschappij Rijn-Kennemerland | Wereld Natuur Fonds (via Stichting Duinbehoud)

2002 - 30 minuten
Liefs uit...
Verzorgings- en verpleeghuizen kampen al jaren met forse problemen. De groeiende vraag naar zorg in combinatie met de fikse bezuinigingen in de sector hebben een negatief effect op de kwaliteit van de zorg. Concrete gevolgen voor bewoners, zoals slechte huisvesting, het invoeren van pyjamadagen en te weinig persoonlijke aandacht zijn het gevolg. En de druk op de zorg neemt de komende jaren als gevolg van de vergrijzing alleen nog maar toe.

Maar de zorgsector is in beweging. Het personeel is vaak enthousiast en bevlogen. Her en der zijn wel degelijk positieve initiatieven van vooruitstrevende organisaties en individuen, die bijvoorbeeld leiden tot verlichting van werkdruk en verhoging van het woongenot voor de cliënten.

In de serie Liefs uit... filmt IDTV Docs een aantal 'good practice' voorbeelden in de verpleeghuiszorg en de ouderenzorg om een breed publiek te prikkelen mee te denken over de mogelijkheden en onmogelijkheden van de zorg in de toekomst.

De films worden uitgezonden op de regionale televisie. Daarnaast zal er rondom de films een serie debatten worden georganiseerd over de wensen en verwachtingen voor de toekomst van de ouderenzorg. Verder zal de serie films ingezet worden bij symposia en discussies in kringen van de betrokken beroepsgroepen, opleidingen en beleidsmakers.

Een serie documentaires (5 x 25 minuten) over vernieuwingen in de ouderenzorg.
Uitzending: op verschillende regionale televisiezenders.
Liesbeth List – Heb me lief
Bijna iedereen kent Liesbeth List, de pleegdochter van vuurtorenwachter List, die al jaren een fenomeen is in de muziek. Maar slechts enkelen kennen Elly Driessen. Toch leven deze twee vrouwen in ogenschijnlijke eensgezindheid samen in hetzelfde frêle lichaam.

Liesbeth, de Grande Dame van het chanson in Nederland, die met haar bijna 64 jaar nog altijd met verve haar publiek bespeelt. Altijd met de vertrouwde pruik en de helrood gestifte lippen. En Elly, die op jonge leeftijd haar moeder verloor en door haar vader werd verstoten omdat het niet klikte tussen haar en haar stiefmoeder. De onzekere vrouw die op zoek ging naar applaus.

Regisseur Deborah van Dam wil graag weten wie Liesbeth List eigenlijk is. Zij wil er achterkomen waar Liesbeth's gedrevenheid vandaan komt, dat blijven najagen van succes door iemand die al zo'n lange carrière achter de rug heeft. Is die leegte van vroeger dan nooit gevuld? Is het weesmeisje Elly nog altijd bezig de waardering en acceptatie van haar omgeving te verdienen? Wil ze, onbewust, nog altijd van haar vader horen dat die ondanks alles van haar gehouden heeft?

Lengte: 52'
Première: 2006
Omroep: NPS
Prijzen: Beeld en Geluid Awards nominatie Categorie Cultuur (2007)
Looking for an Icon
Regie: Hans Pool en Maaik Krijgsman

Filmmakers Hans Pool en Maaik Krijgsman zoeken naar een antwoord op de vraag hoe foto's kunnen uitgroeien tot symbool van een bepaalde gebeurtenis, zoals de foto van de demonstrant die tanks tot staan brengt tijdens de demonstraties op het Plein van de Hemelse Vrede.

Uitgangspunt van de film zijn vier World Press Photo of the Year winnaars, door de makers gekozen de afgelopen vijftig jaar persfotografie. Met behulp van een zorgvuldig geselecteerde groep deskundigen en fotografen wordt in de film de kracht van fotografie als beeldtaal onderzocht en het complexe proces van iconificatie ontrafeld.

Lengte: 55'
Première: 2005
Omroep: NPS
Partners: Wereldomroep en World Press Photo
Prijzen: Beste Educatieve Film International Festival of Films on Art (2008)
Madeleine, portret van een stempedagoge
Vrijheidsdrang kenmerkt het leven en werk van Madeleine Lehning (1911-1997). Op haar zeventiende vertrok ze naar Genève. Hier ontmoette ze Arthur Lehning, anarchist, filosoof en schrijver. Met hem trouwde ze, reisde ze, schreef ze en streed ze voor het vrijheidsideaal. Een avontuurlijk leven in de schaduw van haar man. Totdat Madeleine begin jaren vijftig haar eigen leven besloot te leiden. Ze ging logopedie studeren. Met de ideeën uit haar anarchistische verleden ontwikkelde ze een ongewone theorie over de bevrijding van de stem. Zo ontstond een eigenzinnige benadering van klank, ruimte, beweging en stem. Haar ruimtelijke visie op de stem bracht ze over op vele mensen uit de Nederlandse en Vlaamse theaterwereld. Een film over haar persoonlijkheid, haar bijzondere verleden, haar visie op de stem en haar omgang met theatermakers.

Madeleine, portret van een stempedagoge
regie: Ruth Meyer
camera: Deen van der Zaken
geluid: Charles Kersten
montage: Hans Dunnewijk
productie: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, Stichting Prins Bernhard Fonds

1995 - 55 minuten
Mannenbroeders van Kootjebroek
Regie: Geerjan Lassche

Tien jaar na de uitbraak van mond- en klauwzeer in 2001 is MKZ in Kootwijkerbroek nog steeds een open zenuw. De Kootwijkerbroekers geloven niet dat er bij hen MKZ is geweest. Het trauma van de massale dierruimingen is een wond die niet heelt zolang Den Haag volhoudt dat de ziekte terecht is vastgesteld. Hun vertrouwen in de overheid heeft een onherstelbare breuk opgelopen. In Mannenbroeders van Kootjebroek zien we vier hoofdpersonen worstelen met dit verleden, ieder op hun eigen wijze, maar verenigd in hun wens om de waarheid boven tafel te krijgen. Komt er een moment dat zij het verleden kunnen laten rusten?

Lengte: 58'
Uitzenddatum: 31 maart 2011
Omroep: EO
Maria João Pires – De weg naar het huis
Regie: Roel van Dalen

Een documentaire over Belgais: het huis en culturele centrum van de beroemde Portugese pianiste Maria João Pires. Vanuit alle delen van de wereld komen artiesten en studenten naar haar boerderij, ergens op het wilde Portugese platteland, om daar les te krijgen van Pires en andere leraren. De film is een portret van deze besloten en afgezonderde plek, waar Pires volgens haar eigen artistieke principes kan leven en werken. Daarmee is de documentaire tegelijkertijd een portret van de pianiste zelf. We nemen kennis van haar uitgesproken meningen en visies over kunst en het leven en hoe die onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. En we zijn getuige van de hartveroverende passie waarmee zij les geeft en zelf musiceert. In mei 2004 uitgezonden op de Japanse televisie onder de titel "Discovering Sound". In Nederland werd een verkorte versie van de film onder de titel 'Maria João Pires - De Weg naar Huis' door de NPS uitgezonden.

Lengte: 55'29"
Uitzending: 10 januari 2005
Omroep: NPS
Prijzen: Bijzondere Vermelding tijdens het 42e International Television Festival Golden Prague 2005 in de categorie 'documentaire'
Maria João Pires – Een hartstochtelijke les
Regie: Roel van Dalen

De beroemde Portugese pianiste Maria João Pires geeft samen met pianist Caio Pagano op haar boerderij Belgais in Portugal een tiendaagse masterclass. Deelnemers zijn oa de pianisten Jill Lawson, Bas Verheijden, Jean-Francois Dichamp en Mika Akiyama.

Lengte: 44'36"
Uitzending: 13 oktober 2001
Omroep: AVRO
Prijzen: Vienna TV Award 2002 & Vienna Best Photography Award 2002
Meester Ben
Regie: Vuk Janicć

Meester Ben werkt al 28 jaar op basisschool 't Palet middenin de Haagse Schilderswijk. Een bevlogen leraar die pal staat voor zijn leerlingen. Hij zag hoe in de loop van de tijd de buurt allochtoon werd, zijn school zwart. En de samenleving harder en cynischer. Aan zijn toewijding veranderde weinig. Meester Ben is een film over een leraar en zijn idealisme - vaak tegen de klippen op.

Meester Ben is genomineerd voor de ASN Bank Mediaprijs (Zilveren Zebra). Deze nationale mediaprijs bekroont professionele mediaproducties die op bijzondere wijze de multiculturele samenleving in Nederland belichten. Donderdag 19 februari wordt bekend of deze documentaire in de prijzen valt.

Lengte: 53'
Première: januari 2008
Omroep: HUMAN
Met Kok
Wim Kok. Vakbondsbestuurder. Sociaal democraat. Betrokken vader en loyale echtgenoot. Cultuurliefhebber. Voor veel Nederlanders was Kok iemand op wie ze konden bouwen. Die er altijd was. Dat was zo vanzelfsprekend en zo gewoon dat we ons amper afvroegen hoe hij eigenlijk in elkaar stak.

In de documentaire vertelt Wim Kok over zijn jeugd in Bergambacht. Over hoe hij de roerige jaren 60 zestig beleefde en over zijn werk bij de vakbond, waar radicale en behoudende stromingen elkaar het leven zuur maakten. Den Uyl wist de voorzitter van de FNV te verleiden de kamer in te gaan. Wim Kok werd fractievoorzitter van de PvdA, minister van Financiën en tenslotte premier. Het einde was bitter. Vlak voor de verkiezingen van 2002 trad zijn kabinet af vanwege de kwestie Srebrenica. Hij voelt zich nog steeds 'door het slijk gehaald' door zijn critici.
Niet alleen Srebrenica, maar ook andere kwesties tekenden de politieke carrière van Wim Kok: de WAO-crisis, het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima en de moord op Pim Fortuyn. Kwesties waarbij de eenzaamheid soms zwaar drukte.

De oud-premier werkt tegenwoordig niet meer extreem hard, maar rustig is het ook niet. Klussen voor de EU. Commissariaten bij bedrijven als ING, Shell en TPG Post. Bestuursfuncties bij onder andere Het Nationale Ballet, het Rijksmuseum en het Anne Frank Huis. Hij geniet. En hij heeft weer tijd voor vrouw en kinderen.

Met Kok is een intrigerende documentaire waarin Ireen van Ditshuyzen Wim Kok zijn eigen verhaal laat vertellen. Samen met de documentaire is het boek Met Kok uitgekomen bij Uitgeverij de Wereldbibliotheek, geschreven door historici Henk te Velde en Piet de Rooij.

Met Kok
regie: Ireen van Ditshuyzen
2005 - 1x 70 minuten
Mevrouw
Regie: Jellie Dekker

Documentaire over Sonia Gaskell, de oprichtster en eerste artistiek leider van Het Nationale Ballet. Een omstreden buitenlandse dame die in naoorlogs Nederland vrijwel in haar eentje de dans in ons land op een internationaal niveau wist te brengen. Ze gaf les op hoge hakken en in mantelpak en ontketende een heuse 'balletoorlog'. Verteld door haar leerlingen zoals opvolger Rudi van Dantzig en sterdansers Marianne Hilarides en Jaap Flier en met prachtige archiefbeelden, zien we een beeld oprijzen van een vrouw die door roeien en ruiten ging voor de dans, maar uiteindelijk eenzaam stierf.

Op donderdag 10 september is de Première van de documentaire Mevrouw in Het Muziektheater in Amsterdam. Aansluitend vindt de opening van de tentoonstelling Sonia Gaskell. Pionier van de dans in het Joods Historisch Museum plaats.

Lengte: 53'
Uitzending: zondag 4 oktober om 13.00 uur bij de NPS op Ned 2
Herhaling: maandag 5 oktober rond 23.30 uur bij de NPS op Ned 2
Omroep: NPS
Nederwiet
Regie: Maaik Krijgsman en Hans Pool

De coffeeshop was dertig jaar lang het symbool van Nederlands unieke tolerantie en vrijheid. Maar sinds enkele jaren lijkt de wietbranche zijn onschuld te hebben verloren. Het gedoogbeleid dat de voordeur van de coffeeshop tot een gewone winkeldeur maakt, heeft namelijk niet voorzien in een goede regeling van productie en aanvoer van de handel: de achterdeur. En daarmee staat de coffeeshop feitelijk op de grens van de boven- en de onderwereld.

In de Teledoc Nederwiet tonen filmmakers Maaik Krijgsman en Hans Pool het kat-en-muis-spel van kwekers, coffeeshophouders, politie en rechters rond de achterdeur van de coffeeshop. Een wereld waar niets met zekerheid te zeggen valt. Maar waar idealisme en genot het langzaam lijken af te leggen tegen hebzucht en geweld.

Lengte: 85'
Uitzenddatum: 25 april 2011
Omroep: NCRV

http://www.nederwietdefilm.nl/
Nieuwe Buren
Perihan, Münüse en Gül zijn geboren in Turkije. Ze groeiden op in Nederland. Hier ligt hun toekomst. Hoe ervaren zij Nederland? Hoe ervaart Nederland hen? Met Europese politici als Paula d'Hondt (minister van Staat in België) praten de jonge migranten over racisme, vreemdelingenhaat en de toekomst van Europa. Overal steekt het nationalisme de kop op. In Nederland groeit de aanhang van de Centrum Democraten. Maar migranten zijn niet langer gastarbeiders. Het is zaak te onderkennen dat ze hier blijven.

Nieuwe Buren
regie: Ireen van Ditshuyzen, Anne-Jean van Grinsven
redactie: Corinne Hegeman
productie: Carline Harthoorn
camera: Peter Brugman
geluid: Menno Euwe, Charles Kersten
montage: Jelle Redeker
foto: Leo Erken

Een productie voor de AVRO - mede mogelijk gemaakt door CoBO fonds, Stichting DOEN van de Nationale Postcode Loterij, Europese Commissie, NCDO Duurzame Wereld, ministerie van WVC

1994 - 3 x 45 minuten
Nieuwland
'Ik wílde mijn land niet uit. Ik moest, om het vege lijf te redden', aldus Adriana Bulnes, afkomstig uit Chili. Vluchteling in Nederland. Regen, wind, typische geuren, vreemd eten, eigenaardige omgangsvormen en een nieuwe taal. Wat betekent het als je je land moet ontvluchten? Wat neem je mee, wat laat je achter? Waarin verander je? Wanneer voel je je thuis? Verschillende generaties vluchtelingen uit verscheidene landen vertellen over hun ervaringen in Nederland. Hoe zij werden ontvangen. Hoe zij hun heimwee de baas werden. Hoe zij de taal leerden. Hoe zij hier een nieuw bestaan opbouwden. Hun verhalen brengen ons bij de asielzoekers van vandaag. Hoe welkom zijn vluchtelingen in Nederland? Waar moeten we met al die mensen naartoe? Is er een oplossing? In het vierde deel bespreekt een kleurrijk gezelschap het vluchtelingenvraagstuk. Richard von Weiszäcker, voormalig president van Duitsland. Graça Machel, actief ten behoeve van vluchtelingenkinderen. György Konrád, Hongaars schrijver en essayist. Guy Goodwin-Gill, hoogleraar vluchtelingenrecht aan de universiteit van Oxford en adviseur van de United Nations High Commissioner for Refugees.

Nieuwland
regie: Ireen van Ditshuyzen en Janwillem de Kok
redactie: Maarten van den Heuvel, Katrien de Klein
productie: Karin Acket, Marjon van Essen
camera: Marcel Prins
geluid: Rob Dul
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de AVRO - mede mogelijk gemaakt door ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, ministerie van Justitie, CoBO-fonds, Stichting DOEN van de Nationale Postcode Loterij, NCDO Duurzame Wereld, Stichting voor Vluchteling-studenten UAF, Vereniging Vluchtelingenwerk Nederland

1998 - 4 x 40 minuten
Nooit meer krassen
Jezelf beschadigen, in een psychiatrisch centrum terechtkomen, terugkeren in de maatschappij en dan... Ireen van Ditshuyzen volgde in 1992 vijf jonge patiënten op de afdeling Laanzicht van Psychiatrisch Centrum Bloemendaal in Den Haag. Met als resultaat de documentaire Krassen, die indertijd door een miljoen mensen werd bekeken.

Ruim tien jaar later zocht Ireen van Ditshuyzen de hoofdpersonen weer op. Van de vijf waren Marissa, John en Jeannette bereid de camera opnieuw in hun leven toe te laten. Hoe gaat het nu met hen? Staan ze nog steeds aan de zijlijn of hebben ze een plek gevonden? Het IDTV Dits- tweeluik Nooit meer krassen dat in NCRV Dokument werd uitgezonden, geeft antwoorden op deze vragen.

Nooit meer krassen
regie: Ireen van Ditshuyzen
camera: Deen van der Zaken
geluid: Charles Kersten
montage: Jelle Redeker
productie: Ilja Roomans, Marleen Slippens
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

In co-productie met de NCRV - mede mogelijk gemaakt door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Nationaal Fonds Geestelijke Volksgezondheid en het VSB Fonds

2003 - 2 x 40 minuten
Oetsiekoetsie, de taal van je kind
Leren praten. Het gaat vanzelf. Tweejarigen die hun eigen jas nog niet aan kunnen trekken, weten al simpele zinnen te vormen en ingewikkelde zinnen te begrijpen. Rond hun vijfde beheersen kinderen de beginselen van hun moedertaal. Hoe kan dat? Waardoor maakt een kind zich zo moeiteloos een taal eigen? Hoe werkt het precies met al die klanken, woorden, structuren en regels? Kinderen van nul tot zes jaar worden gevolgd tijdens hun ontdekkingsreis door de taal.

Oetsiekoetsie, de taal van je kind
samenstelling: Noud Holtman
redactie: Lisanne Faddegon
redactie-assistentie: Rishu Veldhuis
productie: Marlies van Ree, Ilja Roomans
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door ministerie van OCenW, NWO, Stichting Lezen, Stichting Weten

2002 - 4 x 25 minuten
Onder specialisten
Bevlogen dokters over inspiratie, doorzettingsvermogen, dilemma's en hun onvermoeibare inzet voor kwaliteit van de zorg. Longartsen Pauline Dekker en Wanda de Kanter-Koppenol zoeken verschillende medisch specialisten op in hun ziekenhuizen en bespreken met hen de dagelijkse dilemma's binnen hun werk en hun visie op de toekomst van de gezondheidszorg.

Longartsen Pauline Dekker en Wanda de Kanter-Koppenol gaan vanuit hun eigen enthousiasme en liefde voor het vak op zoek naar wat hun collega's drijft. Welke, soms onorthodoxe, oplossingen vinden de specialisten voor problemen die zij in de zorg tegen komen? Hoe ga je om met de groeiende werkdruk? Is wat medisch mogelijk is ook menselijk wenselijk?

De wereld van de medisch specialist is in beweging. Nieuwe ontwikkelingen en innovaties, maar ook lange wachtlijsten en bezuinigingen, vergen grote nieuwsgierigheid, continue leergierigheid en flexibiliteit. De medisch specialist bevindt zich midden in het ingewikkelde krachtenveld van patiënten, ziekenhuisorganisatie, politiek en verzekeraars. Onder Specialisten brengt in beeld hoe zij zich hierin staande houden en op originele wijze uitkomen bij eigen oplossingen en nieuwe inzichten.

Onder Specialisten is een serie van twaalf delen. In iedere aflevering staat één medisch specialist centraal.

Onder specialisten
regie: Simone de Vries
camera: Joost van Herwijnen
geluid: Erik Leek
redactie: Astrid Westerbeek, Christine Visser
uitvoerend Producent: Ilja Roomans
producent/ Eindredactie: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

2004 - 12 x 25 minuten
Onderhuids
Chronisch ziek. Geboren worden met Cystic Fibrosis, in je peuterjaren een nieraandoenining oplopen, in de puberteit overvallen worden door de ziekte van Crohn. Niet te genezen, wél te behandelen. Een jeugd vol beperkingen, ziekenhuisbezoeken, medicijnen en bijwerkingen. Steeds meer kinderen met een ernstige chronische ziekte worden volwassen. Hoe groeien ze op? Krijgen ze een normaal leven? Een partner? Een baan? Een hypotheek? Hoe vinden zieke jongeren hun weg in onze snelle, veeleisende maatschappij?

Onderhuids
samenstelling: Ireen van Ditshuyzen, Suzanne Raes
redactie: Liesbeth Witteman
camera: Mark Bakker, Chris Blokhuis e.a.
geluid: Kees de Groot, Charles Kersten, Eric Leek, Bouwe Mulder, e.a.
montage: Erik Disselhoff
productie: Ilja Roomans
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de NCRV - mede mogelijk gemaakt door CoBO-fonds, Crohn en Colitis Ulcerosa Vereniging Nederland, Maag Lever Darm Stichting, ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Nationaal Revalidatie Fonds, Nederlands Instituut voor Zorg en Welzijn, Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind, Nierstichting, Stichting Kinderpostzegels, Stichting Patiëntenfonds, Stichting tot Steun van het Emma Kinderziekenhuis AMC, ThuisKopie Fonds, ZonMW

2000 - 2 x 40 minuten
Onrust in de stad (2 x 40 min.)
Waarom lopen mensen door als er voor hun neus iemand wordt neergeslagen? Waarom vallen we elkaar af als het erom spant? Waarom zijn we zo snel geïrriteerd in de tram of in de rij voor de kassa? Hoe komt het dat het gevoel van saamhorigheid is zoekgeraakt en bij wie is het zoekgeraakt? Is de situatie wel echt zoals die ons vaak door de media wordt voorgespiegeld?

Om antwoorden op deze vragen te krijgen, bezoekt regisseur Ireen van Ditshuyzen complexe plekken en buurten in de stad Amsterdam, zoals de stadsdelen West en Zuid-Oost. Maar ook de burgemeester, de corpschef en de hoofdofficier van justitie, die het beleid maken. Hoe proberen zij de stad leefbaar te houden? Het veiligheidsgevoel te vergroten en openbare ruimtes vriendelijk te maken voor iedereen?
Onze kust
Waar land in zee overgaat, voel je de macht van de natuur, voel je je klein worden. De eindeloze verte van de zee geneest. Galopperende paarden, kinderen die zich verliezen in hun spel: de remmen zijn even wat losser. Maar behalve nederigheid, gezondheid en uitgelatenheid speelt er nog veel meer aan de Hollandse kust. Regisseur Ireen van Ditshuyzen houdt van de zee en sinds 1997 maakt zij met de buitengewoon getalenteerde cameraman Piotr Kukla een filmreis langs de Nederlandse kust.

Onze Kust reist naar Rotterumoog, dat bestemd is als eiland te verdwijnen in de Eemsmonding; het vrolijke, traditionele straôfeest in Burgh-Haamstede (voorjaarsrit van paarden en pony's); het oerlandschap van het verdronken land van Saeftinghe; Egmond, waar een experiment komt met windmolens in zee. In 2003 filmden ze bij de herdenking van de watersnoodramp van 1 februari 1953. De koningin aangeslagen, in een dramatisch sneeuwlandschap, en de mensen die er bij waren in die afschuwelijke nacht en hun aangrijpende verhalen.

Deze film laat zien dat zee en kust het leven verrijken van diegenen die er dagelijks mee omgaan. Deze collectieve rijkdom omvat een waaier aan kennis en ervaringen: van technisch/wetenschappelijk tot poezië.

Lengte: 1 x 70 min.
Oost, West en de rest
Wuivende palmen, historische plaatsen, kleurrijke markten. Als vakantieganger zien we vaak niet meer dan de gladde romantiek van de reisgids. In Nederland woonachtige migranten leiden ons rond in hun vaderland. Ghana. Rusland. Turkije. Marokko. De Nederlandse Antillen. Ambon. Daar maken we kennis met de werkelijkheid van het dagelijkse leven. Welke rol spelen familie en vrienden? Is er genoeg werk? Hoe ziet de toekomst van de kinderen eruit? De gidsen leiden ons tevens langs de oorspronkelijke gebruiken en rituelen. Waar komen ze vandaan? Wat is hun functie? En hoe ervaren zij onze Nederalndse gewoonten? Heeft het leven in Nederland hen voorgoed veranderd?

Oost, West en de rest
regie: Ireen van Ditshuyzen, Frans Hoeben, Marc Lansu, Suzanne Raes, Annemiek Streng, Carrie de Swaan
redactie: Frans Glissenaar, Henry in 't Zandt
productieleiding: Henry in 't Zandt
camera: Deen van der Zaken, Peter Brugman, e.a.
geluid: Charles Kersten, e.a.
montage: Rob Hakhoff, Geert Kistemaker, Jelle Redeker, Christel Zanderink
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken
Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door CoBO-fonds, Stichting DOEN van de Nationale Postcode Loterij, NCDO Duurzame Wereld, ministerie van Buitenlandse Zaken (afl. Ghana)

1996 - 6 x 50 minuten
Saudade
Saudade is een mengeling van heimwee en verlangen. Iedereen die met muziek bezig is begrijpt het, maar niemand kan het uitleggen. Saudade moet je voelen. Op de afdeling Wereldmuziek van het Rotterdams Conservatorium delen studenten en docenten dat gevoel. Voor elk van hen heeft het andere wortels. Zo werd Dirk verliefd op een Braziliaanse vrouw. Zijn hartstocht voor haar heeft hij omgezet in muziek. Sitelavatie zoekt via Indiase muziek aansluiting bij de cultuur van haar voorouders. Een eigen achtergrond, een eigen klank. Op de afdeling gaat achter iedere deur een andere wereld schuil. Een wereld van de Flamenco, de Tango, de Indiase, Braziliaanse en Caraïbische muziek. Hier musiceren leerlingen met ongekende discipline om perfectie te bereiken.

Saudade
regie: Leendert Pot
camera: Brigit Hillenius
geluid: Jac Vleeshouwers
montage: Jan Ketelaars
productie: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door Nederlands Fonds voor de Film, CoBO-fonds, Rotterdams Conservatorium

1995/1996 - 57 minuten
Schatkamer Rijksmuseum
Regie: Peter Delpeut

Documentaire over het Rijksmuseum in Amsterdam als Nationale Schatkamer op het gebied van cultuur en kunst. In een lichtvoetig visueel portret worden de collectie en het gebouw via de werkzaamheden van de museummedewerkers op een ongewone manier getoond. Zo wordt aansluitend bij de viering van het tweehonderdjarige bestaan van het Rijksmuseum, in 2000, een beeld gegeven van de grote rijkdom van het museum, zowel 'op zaal' als achter de schermen, in de depots en archiefkasten.

Lengte: 48'17"
Uitzending: 3 september 2000
Omroep: AVRO
Schitteren
De sterren van de hemel zingen en dansen voor een uitzinnig publiek. In een oud schoolgebouw in de Pijp in Amsterdam werken leerlingen hard aan deze droom. Hier regeert Lucia Marthas met ijzeren hand en een groot hart. De weg naar de top is bikkelhard. Wie van de studenten van de academie zal erin slagen te schitteren in de grote Nederlandse theaters of zelfs op West End of Broadway?
Schitteren geeft een levendig beeld van een bijzondere school en volgt de successen en teleurstellingen van twee gedreven studenten.

In Schitteren worden vakstudenten Ana Milva ( 3e jaars) en Frank ( 1e jaars) een aantal maanden dicht op de huid gevolgd. De film laat zien hoe de getalenteerde Ana Milva twijfelt of de academie de juiste keuze is. Zal ze doorzetten? Bij student Frank spant het erom of hij het jaar haalt. Heeft Frank genoeg doorzettingsvermogen en kracht om de docenten te overtuigen? Naast deze persoonlijke verhalen biedt deze film natuurlijk veel zang en dans. Of het nu stralend op het podium is, of zwetend in het leslokaal: er wordt volop geschitterd!

Schitteren, Portret van muscial-academie Lucia Marthas
regie: Machteld van Gelder
redactie: Rishu Veldhuis
camera: Jackó van 't Hof
geluid: Rob Dul
montage: Gys Zevenbergen
productie: Ilja Roomans
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur: Godelieve Eijsink
producent: Ireen van Ditshuyzen
foto: Leo Erken

Schitteren is een productie van IDTV Dits voor de VandenEnde Foundations

2002 - 50 minuten
Sergei Diaghilev - De Russische Jaren
Regie: Wilbert Bank

De Rus Sergej Diaghilev is één van de grootste kunstvernieuwers van de afgelopen eeuw. Hij was de eerste die choreografen, componisten en kunstenaars 'Gesamtkunstwerken' liet creëren voor een groot publiek. In West Europa is hij voornamelijk bekend geworden als inspirator en impresario van Les Ballets Russes, het gezelschap dat de wereld van de dans in de jaren 1909-1929 volledig vernieuwde.

De documentaire Sergei Diaghilev: De Russische Jaren focust zich vooral op Diaighilev's jeugd en zijn jongere jaren in Rusland, de jaren waarin de kiem gelegd werd voor het feilloze instinct waarmee hij later de grootste kunstenaars van de 20ste eeuw uit de muziek en beeldende kunst bij elkaar wist te brengen.
Single Luck – alle afleveringen
€ 10,- per aflevering

Regie: Tonko Dop

Eén keer bereikten ze de top van de hitparade, daarna volgde een leven in de vergetelheid. In de programmareeks Single Luck portretteert Tonko Dop nationale en internationale hits en geeft hij op die manier inzicht in de totstandkoming van muzikale eendagsvliegen.
Artiesten en popbands vertellen over dat ene wereldsucces waarmee ze de hitlijsten haalden, maar dat ze nooit meer wisten te evenaren. Nog één keer stonden deze eendagsvliegen in de schijnwerpers.

Lengte: 25'
Première: 1997
Omroep: NPS
Staal & Lavendel: De levensladder van Cornelis Verolme
Regie: Rudolf van den Berg

De levensloop van Cornelis Verolme spreekt tot de verbeelding. Van boerenzoon werkte hij zich, via de RDM-werf en Stork, op tot Nederlands grootste naoorlogse scheepsbouwer. Hij trok zich daarbij niets aan van de conventies in het milieu van de Rotterdamse grootindustriëlen. En dat werd hem niet in dank afgenomen. Tot zijn grote frustratie werd hij nooit geaccepteerd door de elite in de havenstad.

Verolme stampte in korte tijd uit het niets een enorm imperium uit de grond. Maar van dat imperium was krap 25 jaar later zo goed als niets meer over. Verolme werd slachtoffer van het veranderende economische klimaat van eind jaren zestig, maar ook (en misschien vooral?) van zijn eigen enorme geldingsdrang, zo zal in de loop van het filmverhaal blijken. Groter, grootst, was steeds zijn devies, en dat werd hem uiteindelijk noodlottig.

Lengte: 87'
Première: 2007
Omroep: RTV Rijnmond
Prijzen: Gouden Kalf nominatie lange documentaire (2007)
Staatsinrichting 3/13 UIP RT
Tadzjikistan. Een land dat al lange tijd in burgeroorlog verkeert. Vrijplaats voor malafide praktijken. Achter de heuvels van Khojand ligt Staatsinrichting 3/13 UIP RT. Een vrouwengevangenis. Meer dan de helft van de gedetineerden zit er onschuldig vast. Zij lieten zich veroordelen voor een misdaad, begaan door hun echtgenoot of zoon. Kholbi (42) kreeg drie jaar. Haar zoon had koeien gestolen. Met de opbrengst hoopte hij naar Moskou te gaan om werk te zoeken. 'Als ik mijn zoon naar de gevangenis had laten gaan was hij eruit gekomen als een echte crimineel. Dan had hij helemaal geen toekomst meer gehad. Mijn broer is gestorven in de gevangenis. Hém kon ik niet beschermen. Ik was bang dat mijn zoon hetzelfde zou overkomen.' Overleven in Tadzjikistan. Staatsinrichting 3/13 UIP RT vormt een rauwe afspiegeling van een samenleving in ontbinding.

Staatsinrichting 3/13 UIP RT
regie: Elsbeth Dijkstra
productie: Ilja Roomans
camera: Maasja Ooms
geluid: Maria Mok, Christine van Roon
montage: Danniel Danniel, Barbara Hin
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen

Een productie voor de VPRO

1999/2000 - 50 minuten
Sterren van Europa
Onverzettelijk, ongeduldig, gepassioneerd. Tot heks verklaard door het Vaticaan. Het zal Emma Bonino, spraakmakend politica, een zorg zijn. Zij vecht op haar manier voor een betere wereld. Inmiddels rijst haar ster tot ongekende hoogten. Daar, aan de top, zijn vrouwen dun gezaaid. Niet alleen in de politiek. Ook in de wetenschap, de zakenwereld en de media. Dat vrouwen als zij de top bereiken heeft een betekenis. Een verandering in het maatschappelijke klimaat. Hoe bewegen deze vrouwen zich binnen deze cultuurverschuiving, door henzelf veroorzaakt? Bonino is één van de zes bijzondere vrouwen die door Hedy d'Ancona worden opgezocht. De overige vijf zijn Anita Roddick (grondlegger van de Body Shop), Christine Ockrent (Belgisch/Franse journalist), Jutta Limbach (president van het Duitse Constitutionele Gerechtshof), Leena Peltonen (Finse vooraanstaande professor in de genetica), Gro Harlem Brundtland (voormalig premier van Noorwegen, thans Directeur Generaal van de Wereld Gezondheid Organisatie). D'Ancona volgt hen op het werk, gaat mee op reis, komt mee naar hun huis en ontmoet de mensen die deel uitmaken van hun leven. Zo komen we meer te weten over hun geschiedenis en ambities. Horen we welke dilemma's zij moesten overwinnen. Delen we hun ideeën en ervaringen. En leren we hun eigenzinnigheden kennen.

Sterren van Europa
regie: Ireen van Ditshuyzen, Suzanne Raes, Godelieve Eijsink
redactie: Godelieve Eijsink
productie: Marlies van Ree, Ilja Roomans
camera: Brigit Hillenius
geluid: Menno Euwe, Alex Booy, Jac Vleeshouwers
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos

Een productie voor de VARA, in co-productie met de VRT (België), YLE (Finland) en SBS Australia - mede mogelijk gemaakt door het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, CoBO-fonds, Mama Cash en NOVIB

2001 - 3 x 52 minuten
Stille Krachten
Je bent afhankelijk. Hoe groot is je wereld als je handicap je beperkt in je doen en laten? Of hoe sta je in het leven als de ouderdom aan je lichaam vreet? Wat blijft er dan nog van je over? Op wie kun je terugvallen als ook vrienden en familie steeds langer wegblijven? Onder supervisie van professionele krachten worden de medicijnen op tijd geslikt, de haren eens in de week gewassen en de lakens tijdig verschoond. Meer zit er niet in. Geen geld. Geen tijd. Wat betekent het als je voor een beetje extra aandacht moet wachten op een vrijwilliger die langskomt? In onze samenleving wordt het belang van vrijwilligers steeds groter. Ze opereren in groten getale. Je hoort ze niet en ziet ze niet. Wie zijn deze stille krachten? En voor wie zijn ze van betekenis?

Stille Krachten
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Marina Alings, Rosemarijn Schulte
productie: Marjon van Essen, Ilja Roomans
camera: Piotr Kukla
geluid: Joost Roskam, Jac Vleeshouwers
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor KRO/RKK - mogelijk gemaakt door De Zonnebloem

1999 - 42 minuten
Terpe Kind Mains, Terpe – de reis van componist Jeff Hamburg
Regie: Deborah van Dam

De Amerikaans Joodse componist Jeff Hamburg, die sinds jaren in Nederland woont, gaat op zoek naar de bron van zijn identiteit en creativiteit.

Als hij als kind zijn ouders vraagt waar de familie eigenlijk vandaan komt, krijgt hij geen antwoord. De enige die er wel over praat is Aunt Fanny. Wat blijkt, Jeff's voorouders komen uit voormalig Sovjet Republiek, Oekraïne. Nu, 30 jaar later, gaat hij op zoek naar concrete overblijfselen van zijn verborgen gehouden familiegeschiedenis. Hij reist af naar Oekraïne.

De bron, het achterland van zijn familie, blijkt later het decor te vormen voor een nieuw muziekstuk van zijn hand.

Hoe zal deze reis van invloed zijn op het maken van een nieuwe compositie? Welke keuzes maakt Jeff als componist en hoe wil hij zijn ervaring van de zoektocht laten verklanken?

Terpe Kind Mains, Terpe - de reis van componist Jeff Hamburg is een film over een individuele reis die uitmondt in een universeel muziekstuk over de noodzaak van zoeken, thuiskomen en herinneren.

Lengte: 52'
Omroep: De Joodse Omroep
The Kiss That Would Last A Billion Years
Regie: Leon Giesen

Het onbemande ruimteschip Voyager, gelanceerd in 1977, is inmiddels aangekomen bij de rand van ons zonnestelsel . Aan boord bevindt zich een gouden plaat met een beschrijving van wat de mens is. Of: wat de mens was, want als de plaat ooit een intelligente levensvorm tegenkomt is onze zon al opgebrand. Het was een project van een klein team onder leiding van de visionaire wetenschapper Carl Sagan, die in 1996 overleed. In deze documentaire worden deelnemers geïnterviewd, onder wie muziekjournalist Tim Ferris die de 27 belangrijkste muziekstukken aller tijden mocht uitzoeken - met naast Bach ook Johnny B Good. Het levert de documentaire een vanzelfsprekende soundtrack op.

Lengte: '56
Première: 2003
The Sky is not the Limit
Regie: Roel van Dalen

De kwaliteit van ons onderwijs is een actueel onderwerp. Velen vinden dat het onderwijs niet meer is zoals het was. Leraren en onderwijzers raken gedemotiveerd en de spanningen binnen de samenleving zie je in de klas terug. The Sky is not the Limit laat zien dat er geen reden is om te wanhopen. Er bestaan nog altijd docenten die jongeren écht kunnen boeien én bereiken. Docenten die het vuur in hun leerlingen kunnen laten ontbranden, en ze helpen bij het ontvouwen van hun talenten. De makers van deze documentaire filmden vier van deze docenten, hun passie en hun idealisme. Zij geven les met respect voor de eigenheid van hun studenten. Studenten die met vallen en opstaan hun dromen en hun idealen proberen te realiseren. Deze film is een ode aan gepassioneerd en inspirerend onderwijs in Nederland.

Lengte: 44'
Première: 2007
Opdrachtgever: Fontys Hogescholen
The War Symphonies
Een beschrijving van deze documentaire verschijnt binnenkort.
Veranderen
Ko voelt zich al zijn leven lang vrouw. Gevangen in het lichaam van een man. Zijn identiteit klopt niet. Een levensgroot probleem dat door de samenleving veelal niet wordt begrepen. Gedurende een slepend en pijnlijk proces verandert Ko in Corinne. Hoe reageren Corinne's collega's, vader en zus op de verandering? Transseksualiteit is controversieel. Dat zien we ook bij Carinda. Onlangs zette zij de eerste stappen richting een nieuwe identiteit als Abe. Nelke bereidt zich inmiddels voor op de eerste operatie. En Carl transformeerde enkele jaren geleden tot man. Hij trouwde met een transseksueel die vrouw is geworden. Heeft Carl in zijn nieuwe identiteit het geluk gevonden?

Veranderen
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Ireen van Ditshuyzen, Baukje Toonstra
productie: Carline Harthoorn
camera: Peter Brugman, Jules van den Steenhoven, Deen van der Zaken, e.a.
geluid: Charles Kersten, Bert Koops, Jac Vleeshouwers, e.a.
montage: Eva Reisel
foto: Leo Erken

Een productie voor de Humanistische Omroep - mede mogelijk gemaakt door Nederlands Fonds voor de Film, CoBO-fonds

1992 - 70 minuten
Vergeten
Regie: Ireen van Ditshuyzen

Meneer Foppen herkent zijn vrouw niet meer. Dementie. Langzaam en ongemerkt sloop de ziekte zijn leven binnen. Een pijnlijk proces van vergeten.

Soms duurt het jaren voordat de omgeving van een Alzheimer-patiënt zich realiseert dat er iets ernstigs aan de hand is. Want in de praktijk blijkt het herkennen van de eerste verschijnselen van dementie heel moeilijk. Iedereen is immers wel eens vergeetachtig. Wanneer is er sprake van een medisch probleem, van een ziekte? Voor de patiënt betekent dementie een leven dat vergaat in onzekerheid, angst, paniek of woede. Voor familie impliceert de ziekte het afscheid van een geliefde die onherkenbaar wordt, moeilijk in de omgang, soms agressief.

Gedurende vier jaar volgde Ireen van Ditshuyzen een aantal patiënten bij wie de diagnose Alzheimer hun leven en dat van hun familie stapsgewijs op zijn kop zette. Op indringende wijze zien we de gevolgen van dementie: het pijnlijke proces van het vergeten; het bittere afscheid van een familielid of partner terwijl die nog in leven is; de wens te blijven zorgen zolang het nog kan; het schuldgevoel wanneer opname in een verpleegtehuis onafwendbaar is; de leegte die de patiënt achterlaat; het leven thuis dat door gaat.

Lengte: 52' (korte versie), 116' (lange versie)
Première: 1994
Omroep: KRO
Prijzen: o.a. Silver Award op het New York Festival (1993); Zilveren Nipkowschijf (1995)
Verwarring in de stad
Mik is manisch-depressief. Soms doolt ze bijna naakt over straat. Paul heeft meerdere persoonlijkheden. Hij kan niet altijd voor zichzelf zorgen. Noemt zichzelf prettig gestoord. 'Ik heb een beetje van alles. Een beetje schizofrenie, een beetje borderline. Ik ben een beetje manisch-depressief. Ik heb een beetje van dit en een beetje van zus en zo.' Hoe houden mensen als Mik en Paul zich staande in de drukte van een stad? Het 'Amsterdams model' functioneert nu ruim 15 jaar. Psychiatrische patiënten worden niet meer langdurig opgenomen in een kliniek ergens in de bossen. Zij moeten zelfstandig wonen in de stad. Maar wat als alles even teveel wordt? De politie is er 24 uur per dag en springt meestal als eerste in als het misgaat. Maar hoe gaat het daarna? Wat doet de hulpverlening? Is er voldoende zorg om psychiatrische patiënten op zich zelf te laten wonen?

Verwarring in de stad
regie: Ireen van Ditshuyzen
assistent samenstelling: Liesbeth Witteman
redactie: Liesbeth Witteman, Karin Radstaak
productie: Ilja Roomans
camera: Deen van der Zaken
geluid: Gusta van Eijk
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de Humanistische Omroep - mede mogelijk gemaakt door gemeente Amsterdam, provincie Noord-Holland, ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, ZAO Zorgverzekeringen

1999 - 62 minuten
Voeten op de Aarde / Tuin van Eros
Regie: Paul Cohen en Jellie Dekker

We zijn getuige van het ontstaansproces van de choreografie 'Tuin van Eros' door Rudi van Dantzig, op muziek van Louis Andriessen. Ondanks grote tijdsdruk en een zwakke gezondheid weet Rudi van Dantzig zijn dansers te inspireren. Hij maakt de dans speciaal voor de camera. Zijn eigen lichaam, dat kanker de baas moet blijven, mag dan achteruit gaan, zijn scheppingsdrift met de lichamen van zijn jonge dansers is onverminderd. Het tweede deel bestaat uit de registratie van het ballet in regie van Jellie Dekker.

Lengte: 53'48"
Première: 2004
Uitzending: 30 oktober 2005
Omroep: NPS
Prijzen: 1ste prijs documentaire Dance Screen Award, Brighton, 2004.
Voor Dik & Dun
Voor Dik & Dun is een luchtig programma over een zwaar onderwerp. In 6 afleveringen passeren alle smoezen, fabels en feiten over eten en bewegen de revue. Waarom kan de afstandsbediening beter bij de TV blijven liggen? Wat is het nut van ontbijten? Betekent 'zonder toegevoegde suikers' hetzelfde als suikervrij? Wat is de invloed van reclame op je eetgedrag? Maakt het plakje cake visite gezelliger? Zijn 'magere spekreepjes' ook echt mager? Met veel nieuwe informatie en handige tips kan iedereen met een kilootje teveel direct aan de slag.

Voor Dik & Dun
samenstelling: Diana Volbeda
research: Astrid Westerbeek, Suzanne Wagter
camera: Kester Dixon, Erik Terpstra
geluid: Mike van der Sluijs. Eric Leek, Donald Landesbergen
montage: Ben de Loenen
geluidsmixage: Peter Stoel
eindredacteur EO: Irjan Aarten
productie: Vanessa Noordervliet
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos

Een productie van IDTV Dits voor de EO. Deze serie is mede mogelijk gemaakt door ZonMw, Stichting RVVZ

6-delige serie, 25 minuten per aflevering
Voorheen Girls
Zes succesvolle, onrustige dertigers op zoek naar de juiste baan, het juiste huis, de juiste partner, maar vooral naar zichzelf. Een vervolg op de veelgeprezen serie Girls, Girls, Girls uit 1999, waarin we twaalf jonge vrouwen uit modern, kleurrijk Nederland portretteerden. Met Gülsen, Ebru, Hinde, Marjorie, Inge en Amma gingen we door en volgden hen vijf jaar lang. Ze deden jarenlang mee aan de ratrace om te voldoen aan de verwachtingen van hun omgeving. Waar staan ze nu eigenlijk? Wat willen ze betekenen? Hebben ze de baan gevonden die ze voor ogen hadden?

Net als in de eerste serie staat in elke aflevering één van de Girls centraal, verweven met beelden van heftige discussies onderling over de aanslagen van 11 september 2001, het bewogen politieke jaar 2002 waarin Pim Fortuyn werd vermoord en de mediahype rondom Dyab Abu Jajah, voorzitter van de Arabisch Europese Liga. Maar ook thema's als vriendschap, liefde, ouders, carrière en cultuur blijven niet onbesproken. Hoe is het bijvoorbeeld om single te zijn? Bestaan er wel mannen die kunnen voldoen aan de eisen van de Girls?

Voorheen Girls
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Anne Margot van der Baan
camera: Mark Bakker, Deen van der Zaken
geluid: Kees de Groot, Charles Kersten
montage: Jeroen van den Berk, Jelle Redeker, Sandor Soeteman
samenstelling: Lisanne Faddegon, Eveline Welschen
productie: Ilja Roomans, Marleen Slippens
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

In coproductie met de NPS, werd mede mogelijk gemaakt door de financiële bijdragen van Fonds 1818, Mama Cash, Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Oranje Fonds, Provincie Zuid-Holland, Provincie Noord-Holland en VSB Fonds

6 x 40 minuten
Vèt VMBO
Regie: Eveline van Dijck en Nicole van Damme

Sven is geen studiebol. Banketbakker worden, dat lijkt hem wel wat. Vol verwachting gaat hij naar de eerste klas van het VMBO. Marit heeft faalangst. Zweethanden enzo. Zij zit in klas 2i met meiden die van zichzelf vinden dat ze dom zijn. Malu uit haalt best goede cijfers. Maar ze is vaak niet op school. Haar moeder is niet in staat om voor het gezin te zorgen. Dan springt Malu bij. Pascal zat eerst op de HAVO. Daar moest hij weg omdat hij niets deed. Ook hier voert hij niets uit. Hij weet toch niet wat hij later worden wil.

In september 1999 zijn de MAVO, het VBO en het speciaal voortgezet onderwijs opgegaan in het voorbereidend middelbaar beroepsonderwijs (VMBO). De verwachtingen zijn hooggespannen: eindelijk een volwaardige vorm van beroepsonderwijs met betere kansen voor iedereen op een vervolgopleiding én op de arbeidsmarkt. Maar wat is nu de realiteit? Op het Haarlemse Noordzee College zien we pubers en leraren stoeien met theorie en praktijk, macht en onmacht, dromen en werkelijkheid.

Lengte: 6x40'
Première: 2001
Omroep: RVU
Waar wij wonen
Er is in Nederland eigenlijk geen stukje natuur dat niet de sporen draagt van menselijk ingrijpen. Alles is ontgonnen, ontwaterd, afgegraven, ingepolderd, gecultiveerd of juist expres aan zijn lot overgelaten, al of niet voorzien van uitheemse of intussen uitheems geworden dieren. Op dit moment verandert onze omgeving waarschijnlijk sneller dan ooit. Niet alleen in de steden, maar zeker ook op het platteland.

Genieten van de natuur, dat is wat Jac. P. Thijsse zijn hele leven geprobeerd heeft de mensen bij te brengen. Hij leerde eerst de kinderen van zijn school, maar daarna langzaamaan heel Nederland, hoe je plezier kunt beleven aan het buiten zijn. Hoe je moest kijken naar het landschap en als je wat preciezer keek, kon ontdekken wat er bijvoorbeeld in de berm allemaal groeide en gebeurde.

Met de albums die Thijsse voor Verkade maakte in de hand wordt er in deze documentaire op een aantal plekken nagegaan wat daar momenteel aan het veranderen is, en hoe de mensen die het aangaat dat beleven en er over denken. Kortom, hoe het er honderd jaar na de oprichting van Natuurmonumenten met de erfenis van Thijsse voorstaat. Wat zal de eerste herinnering aan 'natuur' zijn van de kinderen die nu in Nederland opgroeien? Verre vakantiebestemmingen? Met uitsterven bedreigde dieren uit verre landen van de televisie? Of toch iets dichter bij huis?

Lengte: 1 x 54 minuten
Weekendschool
Regie: Suzanne Raes

Les krijgen van een echte sterrenkundige, een kunstenaar of een advocaat? Dat kan op de Weekendschool. Drie jaar lang, iedere zondag, gaan kinderen uit achterstandswijken naar de IMC Weekendschool. Niet om beter te leren lezen of schrijven, maar om hun horizon te verbreden. Ze krijgen les van vakmensen die vertellen over hun beroep. Dit particuliere initiatief ontstond tien jaar geleden in Amsterdam Zuid-Oost en is inmiddels in zeven steden in Nederland een succes. Suzanne Raes brengt het reilen en zeilen op de weekendschool in beeld.

Weekendschool is geen cynische documentaire, maar ook geen verkondiging van de American Dream. Het is een film over voorbeeldfuncties, sociale mobiliteit en het dubbeltje-kwartje verhaal. Over de vraag of je in Nederland alles kunt worden, 'als je maar wilt'. En over hoe belangrijk het is voor een samenleving dat werelden elkaar ontmoeten.

Onder de gefilmde gastdocenten zijn prinses/econoom Máxima van Oranje, sterrenkundige Rohied Mokiem, wethouder Adri Duivesteijn en strafpleiter Peter Plasman.

Lengte: 52'
Première: april 2008
Omroep: IKON
Westeinde
Op de Eerste Hulp wordt een man binnengebracht. Hij is buiten bewustzijn en dreigt te stikken. Hij moet worden beademd. Zijn vrouw zegt dat hij dat eigenlijk niet wil. 'Als ze nou echt had gewild dat er niets gebeurde, dan had ze hem thuis moeten laten', reageert een van de artsen tijdens een overleg.

Een ziekenhuis in de binnenstad van Den Haag. Een komen en gaan van mensen. Autochtoon en allochtoon. Welopgevoed, asociaal of crimineel. Op artsen en verplegend personeel ligt een grote druk. Wat doe je met een agressieve dertiger die de afdeling terroriseert? Wat begin je met een patiënt die niet langer wil worden behandeld? Hoe communiceer je met een doodzieke Hindoestaan die geen Nederlands spreekt? Wat vind je het beste voor een verzwakte hoogbejaarde man op de intensive care aan de beademing? Hoe begeleid je familieleden die afscheid moeten nemen van dierbaren? Dilemma's in een ziekenhuis. Wat het beste is, is niet altijd eenduidig. Westeinde laat van binnenuit zien hoe beslissingen worden genomen, wie of wat de doorslag geeft en welke criteria hierbij een rol spelen.

Westeinde
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Marjoleine Lourens, Rosemarijn Schulte, Marina Alings, Anne Geelen
productie: Karin Acket
camera: Deen van der Zaken
geluid: Gusta van Eijk, Charles Kersten
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
foto: Leo Erken

Een productie voor de NCRV - mede mogelijk gemaakt door Medisch Centrum Haaglanden Locatie Westeinde Ziekenhuis

1998 - 3 x 50 minuten
Wij Oranje
Stadhouders. Prinsen. Koningen. Het Huis van Oranje kent een bewogen geschiedenis. Vanuit de rijke historie van deze ene familie, wordt in deze vijfdelige documentaireserie onze vaderlandse geschiedenis verteld. Welke betekenis had Oranje door de eeuwen heen? Hoe werd deze familie een koningshuis? Peter Brusse dwaalt als een ontdekkingsreiziger door de tijd. Overal ontmoet hij mensen, met wie hij het stof van het verleden poetst. In zijn kielzog komen wij steeds meer te weten over het Huis van Oranje. Over vorstelijke allure. Symbolen. Rituelen. Heldendom. Macht. Invloed. Constitutionele monarchie. Dynastieke plicht. De verwachtingen ten aanzien van Maxima. En de impact van een koningshuis in een nieuw millennium.

Wij Oranje
regie: Leo de Boer
additionele regie: Lian Priemus
regie-assistentie: Ellen Wierda
research: Aukje Holtrop, m.m.v. Maarten van den Heuvel, Gioia Smit, Marije Bosnak
scenario: Marina Alings
scenarioadviezen: Jan Bosdriesz, Aukje Holtrop
camera: Mark Bakker e.a.
geluid: Alex Booy, Jac Vleeshouwers, e.a.
montage: Erik Disselhoff, Patrick Janssens
productie: Marion Welmers
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen
idee: Martin Sommer

Een productie voor de NCRV - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Omroepproducties en CoBO-fonds

2002 - 5 x 50 minuten
Wij, Andriessen
Middelmatigheid is de Andriessens vreemd. Buitengewone prestaties kenmerken de geschiedenis van de familie. Generatie na generatie bracht succesvolle kunstenaars voort. Het begon met Hendrik, geboren in 1892. De muzikale stamvader. Maar niet alleen muziek (pianist Willem, componisten Jurriaan en Louis) zit in de familie. Ook in de architectuur, beeldende (Mari met zijn Dokwerker) en grafische kunst werd Andriessen een bekende naam. Het kunstenaarschap zit ze in het bloed. Speelt erfelijkheid een rol? Of komt het door opvoeding en aanmoediging? Hoe belangrijk is het gevoel 'een Andriessen' te zijn? Zet de artistieke inspiratie zich voort in de jongste generatie? Uit muziekregistraties, archiefbeelden en interviews ontstaat een sfeervol beeld van een eeuw Andriessen.

Wij, Andriessen
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Marga van Beusekom, Suzanne Raes
productie: Carline Harthoorn
camera: Jules van den Steenhoven
geluid: Erik Langhout, Menno Euwe
montage: Hans Dunnewijk
foto: Leo Erken
Een productie voor de KRO - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, CoBO-Fonds

1992 - 80 minuten
Zonder Weerklank
'De muziek van Vermeulen klinkt als de proclamatie van de wanorde, de anarchie, de chaos. Wanorde in constructie, in harmonie, in instrumentatie.' Het werk van componist Matthijs Vermeulen (1888-1967) werd slechts zelden uitgevoerd. Te ingewikkeld. Maar het geloof in zijn eigen muziek bleef. Ruim vijftig jaar wachtte hij op de première van zijn Eerste Symfonie. 'Als mijn werken tijdig waren opgevoerd, had de evolutie der muziek, die overal sinds ruim 40 jaar stagneert, haar normale ontwikkeling kunnen voortzetten', schreef hij aan het einde van zijn leven. In zijn onderhoud voorzag Vermeulen door het schrijven van muziekrecensies. Zijn genadeloos scherpe pen maakte hem niet overal even geliefd. Wat betekende het voor Vermeulen om te worden buitengesloten door het Concertgebouw? De enige plek waar zijn muziek zou kunnen klinken zoals het was bedoeld. Waar haalde Vermeulen het onwankelbare geloof in zijn eigen kunnen vandaan? Was zijn persoonlijkheid even dwingend als zijn muziek? En welke sporen heeft het gebrek aan erkenning nagelaten in zijn werk?

Zonder Weerklank
regie: Ireen van Ditshuyzen
redactie: Monique Lesterhuis
productie: Karin Acket
camera: Piotr Kukla, Ben Hoendervangers
geluid: Bert van den Dungen, Charles Kersten, Menno Euwe
montage: Jelle Redeker
uitvoerend producent: Fabie Hulsebos

Een productie voor de NPS - mede mogelijk gemaakt door Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties

1997 - 59 minuten
Zwanenmeer, Oude mensen dansen
Regie: Elsbeth Dijkstra

Op initiatief van theatermaker Paul Koek bewerkte ZT Hollianda het bekende balletsprookje Zwanenmeer van Tsjaikovski tot een voorstelling waarin niet jonge, frêle dansers, maar spelers tussen de 70 en 89 jaar schitteren op het toneel. Bewoners van de Bossche verzorgingscentra De Grevelingen en Steunpunt Anthoniegaarde gaan een ongekend dapper avontuur aan en dansen en spelen in een bijna woordloze voorstelling hun Zwanenmeer.

We zien hoe zij vanuit een dagelijks leven vol sleur en verleden tijdens de repetities en op tournee een kracht ontwikkelen, die ze weer volop laat leven. De botten zijn broos, de spieren zijn stram en het lichaam is fragiel, maar wanneer de spelers het sprookje Zwanenmeer binnenstappen, ondergaan zij een metamorfose die hen de lasten van het ouder worden doen vergeten.

Deze documentaire laat zien dat plezier, schoonheid en geluk met het verstrijken van de jaren niet voorbij hoeven te gaan. Behalve bij de repetities en optredens van de voorstelling Zwanenmeer volgen de documentairemakers de hoofdpersonen ook in hun dagelijks leven.

Lengte: 50'
Première: 2003
Omroep: HUMAN
v/h Nederlands-Indië
Wuivende palmen. Een bergachtig landschap. Theeplukkers op het veld. De Nederlandse herinneringen aan de koloniale tijd in Indië zijn vaak doordrenkt met nostalgie en melancholie. De Indonesiërs herinneren zich hun onafhankelijkheidsstrijd. Het geweld, het bloedvergieten dat vier jaar aanhield. Een tragische periode in de geschiedenis van beide landen. Hoe staat men ten opzichte van het koloniale verleden? Hoe kijkt men terug op de Nederlandse starheid die leidde tot zo veel strijd? Hoe liggen de verhoudingen vandaag de dag? Wat verwacht het huidige Indonesië van Nederland?

v/h Nederlands-Indië
regie: Jan Bosdriesz, mmv Frans Glissenaar
redactie: Frans Glissenaar
productie: Carline Harthoorn
camera: Deen van der Zaken
geluid: Bert van den Dungen, Flip van den Dungen
montage: Hans Dunnewijk
eindredacteur en producent: Ireen van Ditshuyzen

Een productie voor de AVRO - mede mogelijk gemaakt door: CoBO-fonds, NCDO Duurzame Wereld, Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, e.a.

1994/1995 - 3 x 50 minuten